Είναι οι αρεστοί και άριστοι; (Μια απαιτητική) Απάντηση σε ένα σχόλιο

 Αγαπητοί αναγνώστες έλαβα στη διεύθυνσή μου το εξής:

Ας κάνουμε μια προσομοίωση στην ιεραρχία υποβάθρου του πολιτεύματος που υποστηρίζετε, ας πάρουμε δηλαδή για παράδειγμα τον Πετράκη, ο οποίος ενώ κατοικεί σε μία υποβαθμισμένη και διεφθαρμένη γειτονιά, (με νταλικέρη λαθρέμπορο καυσίμων, με μπράβο σε νυχτερινά κέντρα, με επίορκο εφοριακό, με μικροαπατεώνες κ.ο.κ.) βάζει στόχο να ξεφύγει σπουδάζοντας ιατρική. Στα μαθητικά του χρόνια λοιπόν όσοι δεν μπορούσαν να τον φτάσουν από τους συμμαθητές του ως τους γείτονες του, προσπαθούσαν να τον μειώσουν και να του βάλουν τρικλοποδιές (όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα). Αυτός όμως σε πείσμα των καιρών και των γειτόνων του, τα κατάφερε και πέτυχε τους στόχους του. Σύμφωνα λοιπόν με την ιεραρχία υποβάθρου δεν θα πρέπει να ασκήσει "ιατρική εξουσία" γιατί δεν έγινε αρεστός στη γειτονιά του και ακολούθησε έναν μοναχικό και δύσκολο δρόμο! Μήπως μπάζει η ιεραρχία υποβάθρου? Αν ο στόχος είναι η ψήφος τότε ψηφίζονται οι αρεστοί και όχι οι χρήσιμοι. Ένας δάσκαλος που θέλει να είναι αρεστός, δεν κάνει μάθημα, βαθμολογεί ισοπεδωτικά βάζοντας  άριστα σε όλους και βέβαια έχει τις καλύτερες των σχέσεων με μαθητές και γονείς. Και αν υπήρχε ψηφοφορία θα ψηφιζόταν παμψηφεί. Είναι όμως κατάλληλος? Η ιεραρχία υποβάθρου που προτείνετε νομίζω ότι θα προάγει ένα άλλο πελατειακό σύστημα που θα στηρίζετε κι αυτό στην υφαρπαγή της ψήφου με τεχνάσματα όπως ακριβώς των κομμάτων που θέλει να αντικαταστήσει. Θα επιπλέουν και θα ψηφίζονται οι αρεστοί αλλά όχι οι άριστοι.

Ακολουθεί η απάντηση:

Η υπερδημοκρατία δεν είναι εύκολη. Και δε θα μπορούσε να είναι. Όπως και η κβαντομηχανική, δε μπορείς να την αποδώσεις με απλά λόγια. Ούτε η κβαντομηχανική θα μπορούσε να αναπτυχθεί από τον Αρχιμήδη, αλλά ούτε η υπερδημοκρατία από τον Κλεισθένη.

Όσοι διαβάζουν αυτά που αναφέρω πρέπει να τα εξετάζουν και να τα σκέπτονται λέξη προς λέξη. Εξ άλλου πολλά σημειώματά μου είναι απλά και καθημερινά προκειμένου να αποτελέσουν μια πλατφόρμα "προσεδάφισης".

Μπήκα στη "μαζική" διαφήμιση ελπίζοντας ότι η ποσότητα θα φέρει και την ποιότητα. 

Πρέπει να πάμε αρκετά μακριά, αλλά αξίζει τον κόπο.

Όλα τα βιολογικά συστήματα υπακούουν στους δαρβινικούς κανόνες εξέλιξης. Ανταγωνίζονται σε πολλαπλά επίπεδα. Ένα είναι των πόρων. Ποιο είναι το "άριστο"; Όσο και αν σου φαίνεται ισοπεδωτικό, είναι αυτό που επιβιώνει!

Άριστο κοινωνικό σύστημα είναι επίσης το σύστημα που επιβιώνει. Αν οι κοινωνίες με απολυταρχικά καθεστώτα επικρατήσουν δια παντός αυτών με δημοκρατικά, λυπάμαι πολύ, αλλά η απολυταρχία είναι το άριστο σύστημα. 

Ο τύπος δημοκρατίας που έχουμε σήμερα όλα δείχνουν ότι τελειώνει.

Αφού αναφέρεσαι στους άριστους, ποιοί είναι οι άριστοι; Με ποια κριτήρια θα τους κρίνουμε; Με τεστ IQ; Με τα χρήματα; Με την αντοχή των έργων τους στο χρόνο; Με κριτήρια επαγγελματικής καταξίωσης; Και ποιοί θα αποφασίσουν τα κριτήρια; Οι ίδιοι οι άριστοι; Μα αν τα αποφασίσουν οι ίδιοι, οι υπόλοιποι δε θα τους θεωρούν άριστους! Αν το αποφασίσουμε όλοι, πως θα βρούμε τα άριστα κριτήρια για τους αρίστους από τη στιγμή που δεν είμαστε όλοι άριστοι; Θα συμφωνήσουμε με τους άριστους; Μα αφού δεν ξέρουμε ποιοί είναι ακόμη!

Εκ των προτέρων λοιπόν δεν μπορούν να καθοριστούν οι άριστοι παρά μόνο τοπικά (μαθηματικά ομιλώντας, σε κάποια διάσταση π.χ. στη βαθμολογία του σχολείου).

Άριστο είναι το κοινωνικό σύστημα που επιβιώνει, αν μιλάμε για κοινωνίες, και άριστοι αυτοί (αν υπάρχουν!) που η συμβολή τους ήταν καθοριστική στην "επιτυχία του".

Συνεπώς δεν τίθεται θέμα να ψηφίζονται οι άριστοι. Κανένας μας δεν τους ξέρει.

Θα θέσω ένα άλλο ερώτημα τώρα: θα μπορούσαμε όλοι στη ζωή να είμαστε μόνο κλέφτες; Ποιον θα κλέβαμε; (ή όλοι ανήθικοι;)

Στην υπερδημοκρατία λοιπόν όλοι θα ανταγωνιζόμασταν να κερδίσουμε ψήφους. Και έστω ότι όλοι θα κάναμε τα πιο ανήθικα (με τα σημερινά δεδομένα) πράγματα γι' αυτό. Οι γυναίκες θα ήσαν όλες πόρνες και θα ψηφιζόντουσαν οι πιο πόρνες, οι άνδρες όλοι κλέφτες, εγκληματίες και θα ψηφιζόντουσαν αυτοί που λάδωναν περισσότερο τους ψηφοφόρους. Σόδομα και Γόμορα! Νομίζεις ότι θα χρειαζόταν να παρέμβει ο Θεός;

Μοιραία, λόγω της "ιεραρχικής δομής"  λίγες πόρνες θα τα "κατάφερναν" να "αναδειχθούν". Δεν έχουν όλες τα ίδια φυσικά κάλλη και το "ταλέντο". Και οι υπόλοιπες θα ανακάλυπταν την "ηθική". Και θα άλλαζαν το "παιχνίδι". Τα ανάλογα θα συνέβαιναν και στους άνδρες. Δε θα μπορούσαν όλοι να είναι πετυχημένοι κακοποιοί κοκ...

Σκέψου πως είναι η υπερδημοκρατία λίγο διαφορετικά. 4 άτομα μια δημοκρατία. 12 άτομα 3 δημοκρατίες α' επιπεδου, στη βάση + 1 που τις περιέχει όλες. 36 άτομα 9 δημοκρατίες + 3 που περιέχει από 3 + 1 που τις περιέχει όλες κοκ. Ένας δάσκαλος επηρεάζει στη ζωή του τουλάχιστον 1000 παιδιά. Θα πρέπει για να γίνει δάσκαλος να ψηφιστεί από περίπου 1000 άτομα και άρα πρέπει να βρίσκεται στο 6 επίπεδο από τη βάση. Πως θα φτάσει εκεί; Υποσχόμενος ότι θα βάζει σε όλα τα παιδιά άριστα; Και έστω ότι έφτασε και αρχίζει να μοιράζει άριστα. Τι θα γίνει όταν τα παιδιά αυτά θα αναγκαστούν να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για θέσεις που είναι λιγότερες από αυτά; Τα περισσότερα θα "αποτύχουν" και οι γονείς θα ανακαλύψουν ότι τα άριστα δεν έφταναν. Τότε θα προκρίνουν άλλο "δάσκαλο". Κάποιος για να γίνει δάσκαλος θα πρέπει να ψηφιστεί από 1000 άτομα αλλά και να συνεχίζει να ψηφίζεται! Αλλά φαντάσου το λίγο παραπάνω... Και άλλοι θα θέλουν να γίνουν δάσκαλοι, μπορεί όλοι να υπόσχονται "άριστα"; Και αν όλοι υπόσχονται "άριστα" ποιον θα διαλέξουν; Μήπως αυτόν που εκτός από το να μοιράζει "άριστα" δε θα μοιάζει και με... παιδεραστή;  Θέλω να πω ότι θα υπάρξουν και άλλα κριτήρια. Το ποιος είναι ο "αρεστός" δεν είναι τόσο μονοδιάστατο.

Τώρα έστω ότι ένα σύνολο γειτονικών δημοκρατιών έχει ως πολίτες παρανόμους που αλληλοκαλύπτονται και λειτουργούν εις βάρος των άλλων. Ας φανταστούμε μια μικρή πόλη της Ελλάδας. Εκεί έτυχε όλοι να είναι παράνομοι. Ζουν εις βάρος των άλλων πόλεων με διάφορους τρόπους. Γιατί υποθέτεις ότι οι άλλες πόλεις ή οι άλλες δημοκρατίες δε θα το ανακαλύψουν;  Στην υπερδημοκρατία υφίστανται χιλιάδες αλληλοεξαρτημένων δημοκρατιών και όλες μέσα στην ολική ιεραρχία υποβάθρου. Μπορείς να διανοηθείς πόσοι θα "παλεύουν" για το "καλό" μας; Φαντάσου ότι ένα σύνολο δημοκρατιών που εκκινούν από το 6 επίπεδο από τη βάση είναι παράνομο (σχηματικά περικλείονται σε ένα τρίγωνο με κορυφή στο επίπεδο 6, μικρότερο του τριγώνου όλης της ιεραρχίας). Σε αυτό το επίπεδο επιθυμούν να ανέβουν πολίτες από το πέμπτο και είναι 3πλάσσιοι στον αριθμό και βέβαια όλοι αυτοί που από το 6 θέλουν να ανέβουν παραπάνω. Οι υπόλοιπες δημοκρατίες πλην των παραμόνων θα αντιλαμβάνονται ενέργειες εις βάρος των. Χιλιάδες υποψηφίων θα προσπαθεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Ποιους να "σταματήσεις"; 

Αποκλείω το ενδεχόμενο μιας τέτοιας περιοχής. 

Και επιπλέον δε μπορεί να υπάρξει το φαινόμενο του Πετράκη στην Υπερδημοκρατία. Σήμερα μπορεί γιατί το μέλλον σου δεν εξαρτάται από του γείτονά σου και "βγάζουμε τα μάτια μας". Όταν όμως και οι φόροι που πληρώνεις εξαρτώνται από αυτόν (δες σε παρακαλώ το "οι φόροι στην υπερδημοκρατία") τότε θα λειτουργείς τελείως διαφορετικά.

Μην προεκτείνεις το σήμερα στο περιβάλλον της Υπερδημοκρατία. Σήμερα οι περισσότεροι αρνούνται να είναι πολίτες. Σχεδόν ο καθένας μόνος του προσπαθεί να σώσει το "τομάρι" του. Αυτό σύντομα θα αντιληφθούμε ότι είναι η ολική καταστροφή. Έφτασε ο χρόνος. Είναι διαφορετικό να ψηφοθηρούν μερικοί από το να το πράττουν όλοι. Και είναι διαφορετικό να έχεις διαφορετικούς τρόπους απόκτησης κοινωνικής ισχύος από το να έχεις μόνον αυτόν της επιλογής σου από τους γείτονες. 'Απειρα διαφορετικό!

Για προσομοίωσε σε παρακαλώ το σύστημα σε ολικό επίπεδο και υπό τις βασικές του παραδοχές εκ νέου!  

Στο τέλος θα δεις ότι θα ψηφίζονται οι "άριστοι"."

Να μην αμφιβάλλεις ότι ανάμεσα στους κομματικούς υποψηφίους αρχηγούς ο κόσμος την "άριστη" επιλογή κάνει. Είναι όμως αυτοί οι "άριστοι"; 

Και προσοχή: Η υπερδημοκρατία δεν καταργεί τα κόμματα! Αλλά έχει τον τρόπο της να παρεμβαίνει σε αυτά.

Με φιλικούς χαιρετισμούς.

Ο.Δ.

Η Υπερδημοκρατία δεν καταργεί την αστική δημοκρατία και τα κόμματα αλλά τα ελέγχει αποτελεσματικά

Από σχόλια διαπιστώνουμε τους ενδοιασμούς υιοθέτησης της Υπερδημοκρατίας. Κρίνουμε σκόπιμο, και θα το επαναλάβουμε όσες φορές χρειαστεί, να κάνουμε ορισμένες διευκρινήσεις.
Κατ' αρχήν ισχύει 100% ο τίτλος του άρθρου.
Αυτός θα μπορούσε να ήταν επίσης:
Η Υπερδημοκρατία δεν καταργεί την εκκλησία αλλά την ελέγχει αποτελεσματικά.
Η Υπερδημοκρατία δεν καταργεί την ιδιωτική επιχείρηση αλλά ...
Δεν καταργεί τον συνδικαλισμό αλλά ...
... τους συλλόγους ...
Κοκ. Δεν καταργεί τίποτα.
Ένα μοντέλο (μια απόδειξη, μια λύση) τόσο καλύτερο είναι όσο φτάνει στα ίδια αποτελέσματα με λιγότερες υποθέσεις. Είναι μια επιστημονική αρχή.
Επιπλέον η λειτουργία ενός συστήματος δεν είναι ανεξάρτητη από τη δομή του και αυτό αφορά όλα τα συστήματα, στη φυσική, στη βιολογία, στην κοινωνιολογία κλπ. Στην ιατρική για παράδειγμα, η φυσιολογία δεν είναι ανεξάρτητη από την ανατομία.
Πιο είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα; Μια δίκαιη κοινωνία με εξουσία που συγκροτείται από τους πολίτες, εκλέγεται ελεύθερα από τους πολίτες και υφίσταται για τους πολίτες. Εχέγγυο της καλής λειτουργίας του μηχανισμού ελέγχου της εξουσίας είναι ο διαχωρισμός της σε τρείς επί μέρους ανεξάρτητες εξουσίες: την νομοθετική, την εκτελεστική και την δικαστική. Είναι το πολίτευμά μας, η προεδρευομένη (αντιπροσωπευτική) δημοκρατία.
Μια δίκαιη κοινωνία παράγεται ακόμα πιο εύκολα από το θρησκευτικό μας μοντέλο που περικλείεται σε δυο λέξεις: αγαπάτε αλλήλους. Γιατί δεν αρκεστήκαμε σ' αυτό και δημιουργήσαμε τόσο περίπλοκους μηχανισμούς νόμων, κράτους, δικαστηρίων κτλ.;
Απλά γιατί οι υποθέσεις του θρησκευτικού μοντέλου είναι ιδιαίτερα αυστηρές. Τα άτομα ούτε αγαθά είναι, ούτε ανιδιοτελή, ούτε μεγαλόθυμα κτλ.
Τα άτομα προσπαθούν να επιβιώσουν. Και το ρήμα δεν αποδίδει σωστά αυτή την τάση. Δεν "προσπαθούν" απλά τα εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Αυτή η "προσπάθεια" διαχέεται πρός όλες τις διαστάσεις: τη βιολογική, να έχουν όσους περισσότερους απογόνους μπορούν, την υλική, να κατέχουν όσα περισσότερα υλικά αγαθά γίνεται, την πνευματική, να επηρεάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο συνανθρώπους των κοκ. Είναι μια ακόρεστη τάση, μια θέληση για δύναμη (Νίτσε), μια εκ φύσεως απληστία.
Μα αυτό είναι ένα τέρας, είμαι εγώ έτσι; Θα αναρωτηθείτε. Έτσι είναι το μωρό. Που σιγά - σιγά αρχίζει να "μαθαίνει" αλληλοεπιδρώντας με το περιβάλλον του. Και δεν γίνεται "καλό". Απλά μαθαίνει να ισορροπεί τις ορμές του, τα ένστικτά του, τα θέλω του με τις αντιδράσεις που προκαλούν. Και βέβαια υπάρχουν πολυπλοκότεροι μηχανισμοί που δημιουργούν τον "καλό" άνθρωπο.
Ποιά είναι η υπόθεση της δημοκρατίας; Μια πολύ λιγότερο αυστηρή από αυτή της θρησκείας: τα άτομα δεν είναι διεφθαρμένα. Ας το απλουστεύσουμε με τη διατύπωση: η θρησκεία προϋποθέτει το να κάνεις το καλό, το κράτος δικαίου το να μην κάνεις κακό.
Η δημοκρατία μας καταρρέει γιατί όλοι μας λίγο - πολύ γίναμε διεφθαρμένοι (πόσοι δεν έχουν ζητήσει μια καλύτερη μεταχείριση στο στρατό για το παιδί τους για παράδειγμα).
Με βοηθό την τεχνολογία (αλλά όχι εξ αιτίας της) η θρησκευτική μας πίστη υποχώρησε και η ηθική μας αμβλύνθηκε. Δε θα προχωρήσουμε τώρα στο γιατί. Αρκούμαστε στη κοινή μας παρατήρηση. Θα πούμε μόνο ότι αλλάξανε οι λειτουργίες γιατί αλλάξανε οι δομές.
Η Υπερδημοκρατία δεν κάνει καμιά υπόθεση περί του "αδιάφθορου".  Με το μοντέλο αυτό, που σημειώνουμε εκ νέου ότι δεν καταργεί τίποτα, δώσαμε τη λύση στο πρόβλημα του πως ο καθένας προσπαθώντας να πετύχει τους ατομικούς του στόχους, θα εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο (και προσοχή να μην ερμηνευτεί ως η "αόρατος χειρ" του Άνταμ Σμιθ, αυτή αναφέρεται στην κατατομή οικονομικών αντικειμένων ενώ εμείς στην κατανομή κοινωνικής ισχύος).
Αναλογισθείτε τώρα ότι ανήκαμε στο 1/5 του πληθυσμού της γης που κατανάλωνε τα 4/5 των παγκοσμίων πόρων και ότι προστίθονται άλλα 3 δισεκατομμύρια ανθρώπων στο "μοίρασμα" και σιγά σιγά όλοι και απαντήστε αν η "κρίση" θα έχει τελειωμό.
Κατόπιν σκεφτείτε αν μπορούμε να προχωρήσουμε με τη δημοκρατία μας, χωρίς τον έλεγχο της ιεραρχία υποβάθρου (δες τα αρχικά άρθρα). Θα "φάμε" ο ένας τον άλλο!
Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το.

Το ιεραρχικό κοινωνικό δίκτυο είναι έτοιμο! Ή πως προχωράμε...

Αγαπητοί αναγνώστες,
Ανωτέρω σας παραθέτουμε την home page του ιεραρχικού κοινωνικού δικτύου που κτίσαμε. Αυτό θα μας οδηγήσει στην Υπερδημοκρατία!
Ποια είναι η ιδιαιτερότητα αυτού του δικτύου; Η ιεραρχία.
Πολλούς (και εμάς) μπορεί να ενοχλεί η λέξη γιατί ανασύρει μέσα μας αρνητικά συναισθήματα απέναντι στην εξουσία, την καταπίεση κτλ. Όμως σε πολύ μεγάλους πληθυσμούς όπου φυσικά ο καθένας έχει την άποψή του, αυτές ή θα αποτελούν μια βαβέλ, ή θα εκφράζονται αντιπροσωπευτικά (μέσω βουλευτών κλπ) ή θα ιεραρχούνται (που αποτελεί και την πρότασή μας). Πως θα ιεραρχούνται; Από τους ψήφους μας. Εμείς όλοι θα τις ιεραρχούμε ώστε να υπάρχουν οι κρατούσες και να έχουμε μια κατεύθυνση.
Σε αυτό το δίκτυο θα κάνουμε εγγραφή. Βασικό είναι να δώσουμε περιοχή κατοικίας. Κάθε μέλος θα ανεβάζει ότι επιθυμεί, αν επιθυμεί.
Κατά τακτά χρονικά διαστήματα θα αλληλοψηφιζόμαστε και θα δημιουργηθεί η ιεραρχία. Οι απόψεις όλων των μελών θα είναι ανοικτές για ανάγνωση και σχόλια σε όλους. Η διαφορά με τα άλλα δίκτυα όμως θα είναι ότι θα γνωρίζουμε και τι προτιμούμε περισσότερο.
Το δίκτυο θα είναι η παιδεία μας για ένα άλλο τρόπο ζωής, αυτόν της Υπερδημοκρατίας.
Θα αλληλοψηφίζονται κυρίως άτομα που γειτονεύουν φυσικά και αυτό θα δώσει την ευκαιρία και πραγματικών επαφών.
Επιπλέον θα υπάρξει αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών. Δεν μας υποχρεώνει κάποιος σε αυτήν αλλά βαθμιαία τα μέλη θα είναι βασικό κομμάτι του κοινωνικού μας περίγυρου.
Που θα οδηγήσουν αυτά; Σκεφτείτε το!
Ποιοι θα τα οδηγήσουν; Όλοι μας και κυρίως όσοι αναδειχτούν από εμάς!
Τονίζουμε και πάλι ότι το όλο εγχείρημα αποτελεί παιδεία για μια άλλη κοινωνία. Για μια κοινωνία που όλοι μας θα διεκδικούμε την εκτίμηση αλλήλων.
Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το!!!

Γιατί χρειαζόμαστε ένα νέο πολίτευμα και όχι απλά την καλή εφαρμογή υπαρχόντων (2);

Υποθέστε ότι η κοινωνία μας είναι αυτό που εμφανίζεται στην εικόνα με τίτλο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Κάθε άτομο παρουσιάζεται με ένα κύκλο. Τα άτομα έχουν οργανωθεί στις τρεις ομάδες που αντιστοιχούν στα τρία χρώματα. Ο αριθμός στον κύκλο είναι το επίπεδο στην ιεραρχία (π.χ. έχουμε τον πρόεδρο στο 1, τα στελέχη πρώτης γραμμής στο 2 κοκ).
Στην πραγματική κοινωνία υφίστανται χιλιάδες οργανώσεων από επιχειρήσεις, κόμματα, μέχρι σύλλογοι εργαζομένων, εθνοτήτων, ...). Η κάθε μια από αυτές ασκεί τις δυνάμεις της, μέχρι και εκβιάζει (οι γιατροί σήμερα, η αγρότες χθες, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ μεθαύριο κτλ.) για να ικανοποιήσει τα συμφέροντα των μελών της. Η κοινωνία προφανώς βλάπτεται από αυτές τις διεκδικήσεις. Μέχρι κατάρρευσης.
Τι προτείνουμε; Ένα άλλο πολίτευμα που στηρίζεται στην ιεραρχία υποβάθρου. Είναι αυτή της εικόνας με τίτλο ΥΠΕΡΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Σε αυτή την εικόνα παριστάνεται μια ιεραρχία και οι κύκλοι της είναι τα άτομα με χρώμα και αριθμό αυτά που είχαν στην εικόνα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Πως δημιουργούμε την ιεραρχία υποβάθρου; Θεωρήστε τα 4 άτομα αριστερά και κάτω στην εικόνα. Είναι 4 άτομα που γειτνιάζουν φυσικά (π.χ. τα άτομα μιας οικογένειας). Έχουν αναδείξει τον "πράσινο 3"  δια ψηφοφορίας ως τον "προϊστάμενό τους".
Θεωρήστε τις 3 κάτω αριστερά τετράδες (π.χ. 3 οικογένειες μιας πολυκατοικίας). Έχουν ψηφίσει τον "μπλε 2" επιλέγοντάς τον μεταξύ των 3 που είχαν ψηφίσει στην 1η ψηφοφορία.
Όλοι μαζί επέλεξαν τον "πράσινο 2" στο ανώτερω επίπεδο μεταξύ αυτών του προηγούμενου.
Στην υπερδημοκρατία απαγορεύεται να παραβιάζεται η ιεραρχία υποβάθρου. Τι σημαίνει αυτό; Αφού ο "πράσινος 2" βρίσκεται σε ανώτερο επίπεδο στην ιεραρχία υποβάθρου από τον "πράσινο 1" θα πρέπει να καταλάβει και αντίστοιχη θέση στην πράσινη ομάδα.
Και τι σημαίνει αυτό για την κοινωνία μας; Ότι η κοινωνία παρεμβαίνει έμμεσα σε όλες τις οργανώσεις για να τοποθετηθούν τα άτομα που αυτή προκρίνει. Έτσι η ιεραρχίες των οργανώσεων ελέγχονται από όλους μας. Τα στελέχη τους θα συγκλίνουν περισσότερο προς την εξυπηρέτηση των στόχων της κοινωνίας.
Αυτή είναι η μαγεία της υπερδημοκρατίας. Και πολλά περισσότερα. Ανακαλύψτε την για να αλλάξουμε τον κόσμο. Πρέπει να συναγωνιζόμαστε και όχι να ανταγωνιζόμαστε.
Όλα τα άτομα προκειμένου να αποκτήσουν κοινωνική ισχύ θα πρέπει να "μας προσέχουν". Γιατί εξαρτώνται από τις ψήφους μας. Αυτό θα τα κάνει υποχρεωτικά "κοινωνικά ευαίσθητα".
Με την ιεραρχία υποβάθρου θα έχουμε (έμμεσα) λόγο σε κάθε κόμμα, σε κάθε σωματείο, σε κάθε επιχείρηση. Ο επιχειρηματίας θα πρέπει να μας προσλαμβάνει, να μας φέρεται δίκαια κτλ. Δεν πρέπει ούτε να καταργήσουμε τους επιχειρηματίας ούτε να τους αφήνουμε ανεξέλεγκτους. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος ελέγχου. Αυτή τη στιγμή, κάποιοι (λίγοι) από αυτούς κυβερνούν στην πραγματικότητα. Αλλά και όλες οι άλλες ομάδες που εκβιάζουν δρουν βλαπτικά για την κοινωνία.
Η έμμεση δημοκρατία δεν θα έπρεπε να λέγεται δημοκρατία. Σας προκαλούμε να διαβάσετε το κοινωνικό συμβόλαιο του Jean-Jacques Rousseau ή έστω τα όσα αναφέρει η Wikipedia.
Η υπερδημοκρατία είναι πολλά περισσότερα και δεν επινοήθηκε αβασάνιστα.


Ασχοληθείτε. Σκεφτείτε αλλιώς.

Υπερδημοκρατία: ένα νέο πολίτευμα

Είναι πλέον πασιφανές ότι τα υφιστάμενα πολιτικά σχήματα έχουν αποτύχει. Και αυτό όχι γιατί δεν εφαρμόστηκαν σωστά. Απλά ήταν εκ κατασκευής ελαττωματικά.
Με το καιρό θα προχωρήσουμε στην κριτική τους. Αλλά ας παρουσιάσουμε αδρά τη νέα πρόταση και σταδιακά ας μπούμε στις λεπτομέρειές της.
Υποθέστε ότι ιεραρχούμε πλήρως την κοινωνία ως εξής: Κάθε γειτονικά πλησιέστερα 4 πρόσωπα εκλέγουν 1 (π.χ. μια οικογένεια τη μητέρα). Έτσι σχηματίζονται οι δυό κατώτερες βαθμίδες ιεραρχίας. Κάθε άτομο στην κοινωνία τώρα έχει ένα ανώτερό του ή έχει 3 υφισταμένους (αν και δε μου αρέσουν οι όροι ανώτερος και υφιστάμενος τους χρησιμοποιώ σχηματικά, ως όρους ιεραρχίας).
Κατόπιν κάθε γειτονικά πλησιέστερες 3 τετράδες (π.χ. 3 οικογένειες μιας πολυκατοικίας) εκλέγουν την επόμενη βαθμίδα ιεραρχίας. Ψηφίζουν και οι δύο κατώτερες βαθμίδες, όλα τα άτομα, και όχι μόνο οι της πρότελευταίας βαθμίδας για να εκλέξουν την τρέχουσα.
Επειδή ένας από μια τετράδα θα ανέλθει στο επόμενο επίπεδο, οι εναπομείνοντες τρεις θα εκλέξουν τον αντικαταστάτη του.
Κοκ.
Στο τέλος αυτής της διαδικασίας όλη η κοινωνία θα έχει ιεραρχηθεί πλήρως με ένα τριαδικό σύστημα αντίστοιχο του στρατού: μια στρατιά έχει 3 ταξιαρχίες, 1 ταξιαρχία 3 συντάγματα, 1 σύνταγμα 3 τάγματα κτλ. Η μεγάλη διαφορά ανάδειξης ανάμεσα στα δυό συστήματα είναι ότι στο περιγραφόμενο κάθε φορά όλα τα προηγούμενα επίπεδα ψηφίζουν για τα επόμενα. Κατ' αναλογία είναι σαν στο στρατό αντί για κρίσεις εκλογής αρχιστρατήγου να ψήφιζαν για την εκλογή του μέχρι και οι απλοί στρατιώτες.
Ονομάστε τώρα αυτή την ιεραρχία, ιεραρχία υποβάθρου. Και υποθέστε ότι αλλάζουμε το σύνταγμα και στο νέο έχουμε ως βασικό όρο: ΚΑΜΜΙΑ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΥΠΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΥΠΟΒΑΘΡΟΥ.
Και εδώ αρχίζει το ξετύλιγμα της πρότασής μας που πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα αλλάξει τα πάντα!
Ένα κόμμα έχει μια ιεραρχία: δε θα μπορεί κάποιος να είναι αρχηγός του αν στα μέλη του κόμματος υφίσταται κάποιος "ανώτερος" βάσει της ιεραρχίας υποβάθρου!
Δε θα μπορεί κάποιος να διευθύνει μια επιχείρηση αν ένας εργαζόμενός της είναι ψηλότερα στην ιεραρχία υποβάθρου.
Ο αρχιεπίσκοπος θα είναι αυτός μεταξύ των κληρικών που είναι υψηλότερα στην ιεραρχία υποβάθρου.
Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο πρύτανης, ο αρχισυνδικαλιστής το ίδιο. Κοκ.
Πως θα ήμασταν τότε; Γιατί να αλλάξουμε; ... ;
Συνεχίζεται... Αύριο...
Καλωσήρθατε στην ΥΠΕΡΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ