Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Τι συμβαίνει; Τι έρχεται; Γιατί;

Όλοι τα μάθαμε. Έχουμε μεγάλο χρέος ως ποσοστό του προϊόντος μας (ΑΕΠ), συγκεκριμένα χρωστάμε στους δανειστές μας το προϊόν που παράγουμε σε 1 χρόνο και 4 μήνες, και μεγάλο έλλειμα στον κρατικό προϋπολογισμό, συγκεκριμένα τα έξοδα για τις δημόσιες δαπάνες και αποπληρωμή των δανείων είναι 15% περισσότερα από τα έσοδα το κύριο μέρος των οποίων είναι οι φόροι.
Πρακτικά είναι σα να βγάζεις 20.000 το χρόνο, να δαπανάς 23.000 και να χρωστάς 26.000.
Σε επίπεδο οικονομίας βέβαια τα πράγματα είναι αρκετά πιο περίπλοκα.
Δυό κρίσιμες μεταβλητές για τις οποίες σπάνια γίνεται λόγος είναι το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών που είναι αρνητικό, δηλαδή η αξία των εισαγωγών είναι μεγαλύτερη από αυτή των εξαγωγών, και το επίπεδο τιμών, δηλαδή πόσο κάνουν κατά μέσο όρο τα προϊόντα. Η αύξηση στο επίπεδο τιμών είναι ο πληρωρισμός και η μείωση ο αποπληθωρισμός. Και βέβαια υπάρχουν οι μισθοί και η ανεργία.
Η χώρα βρίσκεται σε ύφεση, δηλαδή το προϊόν που παράγει μειώνεται (περίπου 4% ετησίως).
Αυτό μεγαλώνει την ανεργία.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει το έλλειμα του προϋπολογισμού αυξάνοντας τα έσοδα δηλ. τους φόρους και τα έσοδα των κρατικών επιχειρήσεων και μειώνοντας τα έξοδα δηλ. δαπάνες του δημοσίου σε μισθούς και συντάξεις και επενδύσεις.
Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση της κατανάλωσης που οδηγεί σε περαιτέρω ύφεση και ανεργία. Με ακόμα μικρότερο προϊόν θα εισπράττονται ακόμα μικρότεροι φόροι και δε θα μπορούμε να δημιουργήσουμε πλεόνασμα στον κράτικό προϋπολογισμό για να αποπληρώσουμε το χρέος μας (τα δανεικά) το οποίο σημειωτέον θα αυξάνει σαν ποσοστό του ΑΕΠ (ποσοστό χρέους = χρέος / ΑΕΠ και αφού ο παρονομαστής μεγαλώνει ο λόγος αυξάνει).
Διέξοδο θα αποτελούσε η αύξηση της ζήτησης από το εξωτερικό, ήτοι οι εξαγωγές και ο τουρισμός.
Αν είχαμε τη δραχμή αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με μια υποτίμηση ώστε τα εξαγόμενα και ο τουρισμός να εκαθίσταντο φθηνότερα. Με τη δραχμή θα μπορούσαμε να αυξήσουμε και την προσφορά χρήματος. Δε θα χρειαζόντουσαν οι περικοπές στους μισθούς και συντάξεις. Αλλά τότε θα αυξανόντουσαν οι τιμές των εισαγομένων αγαθών, θα είχαμε εισαγόμενο πληθωρισμό (η αύξηση στην τιμή του πετρελαίου θα είχε ως συνέπεια μπαράζ αυξήσεων στα υπόλοιπα προϊόντα), και μείωση των πραγματικών μισθών (όχι των ονομαστικών, μειώνονται οι πραγματικοί γιατί με τον ίδιο ονομαστικό αγοράζεις λιγότερα προϊόντα λόγω της αύξησης του επιπέδου των τιμών). Παράλληλα θα είχαμε και εκτίναξη του χρέους γιατί λόγω της υποτίμησης θα χρειαζόντουσαν "πιο πολλές δραχμές" για αποπληρωμή. Αυτοί που χρωστούν όμως σε δάνεια κατοικίας κλπ. σε ευρώ δε θα υφίσταντο ζημιά (προσέξτε το αυτό).
Καταστροφικές ζημιές θα υφίσταντο οι τράπεζες και οι εισαγωγείς. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ ΕΚΟΥΣΙΩΣ. Γιατί τα ισχυρά συμφέροντα της χώρας δεν το επιθυμούν. Και όχι γιατί θα εκτινασσόταν το χρέος. Αυτό έτσι κι αλλοιώς θα "πετάξει".
Τι θα γίνει λοιπόν; "Εσωτερική" υποτίμηση. Θα μειωθούν οι πραγματικοί μισθοί. Και οι ονομαστικοί.
Οι μισθοί του δημοσίου έχουν ήδη πάρει την κατιούσα δια νόμου. Στον ιδιωτικό τομέα θα την πάρουν εκ των πραγμάτων. Απλά η κυβέρνηση των αεί αμοραλιστών πολιτικών άφησε τους εργοδότες και τους μισθωτούς (και όχι εργαζομένους, και οι εργοδότες που και που εργάζονται και αυτοί) να "βγάλουν τα μάτια τους". Η μείωση της κατανάλωσης και της ζήτησης επιφέρουν μείωση τζίρων και οι επιχειρήσεις στην προσπάθεια επιβίωσής των αναγκαστικά θα επινοήσουν τα πάντα για τη μείωση και του κόστους εργασίας.
Από κάποιο σημείο και μετά θα υπάρξει και αποπληθωρισμός και μείωση του επιπέδου των τιμών. Μαζί με την ύφεση θα κάνουν το χρέος δυσθεώρητο. Σε εκπληκτικά άσχημη θέση θα βρεθούν όσοι χρωστούν. Γιατί και τα εισοδήματά τους θα μειωθούν και δε θα μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνεια αλλά και τα περιουσιακά τους στοιχεία θα χάσουν σημαντικό μέρος της αξίας των.
Έτσι ενώ στην περίπτωση της δραχμής, οι τράπεζες θα εζημιώνοντο τα μάλα, τώρα αυτό θα συμβεί στους οφειλέτες των.
Επιπλέον να τονιστεί ότι με τη διαδικασία υποτίμησης της δραχμής όλα θα επιταχύνοντο. Τώρα με την "εσωτερική" υποτίμηση όλα θα γίνονται αργά αφού και οι πολιτικοί δε βιάζονται: αρκεί να "γράφουν" ώρες στην καρέκλα της εξουσίας (θυμηθείτε τι έκανε ο Καραμανλής 2, αυτό κάνει τώρα ο Παπανδρέου 3).
Έτσι έχουν τα πράγματα. Η χώρα θα χρειαστεί 30 χρόνια για να ορθοποδήσει. Γιατί; Γιατί οι δομές δεν αλλάζουν από την μια μέρα στην άλλη. Πως θα ανταγωνιστούμε τις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους χωρίς παραγωγικότητα; Εμείς δεν έχουμε καν παραγωγή! Τόσο πιο έξυπνοι είμαστε από αυτούς ώστε να χρησιμοποιήσουμε τεχνολογίες που αυτοί δε θα μπορούν; Μπορούμε να ανταγωνιστούμε τους Τσέχους; Δείτε τι παράγουν... Θα μπορούμε να ανταγωνιστούμε τους Τούρκους; Τους Βούλγαρους; Τους Ρουμάνους; Και βέβαια κάποιοι φταίνε γι' αυτά. Αλλά μην ελπίζετε σε κάποιους άλλους.
Έγραψα αυτό το σύντομο για το θέμα του σημείωμα για να σκιαγραφήσω "το παιχνίδι".
Δείτε πως συμπεριφέρονται οι παίκτες και ελάτε να αλλάξουμε τα πράγματα. Η κατανομή κοινωνικής ισχύος πρέπει να αλλάξει. Το σύστημα πρέπει να αλλάξει. Δε φταίει κανένα ξένο κέντρο αποφάσεων. Μη θρέφετε πια φρούδες ελπίδες. Σκεφτείτε.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ ή Υπερδημοκρατία και άσυλο

Το θέμα του ασύλου προσφέρει μια λαμπρή ευκαιρία να διευκρινήσουμε πλευρές τις υπερδημοκρατίας και τη φαυλότητα της έμμεσης δημοκρατίας.
ΙΔΕΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ. Κανένας άνθρωπος δεν είναι κατώτερος άλλου, και καμιά ιδέα δεν είναι κατώτερη άλλης. Δεν αποτελεί επιστημονική προσέγγιση η αξιολογική κρίση. Απλά: δεν υπάρχει επιστημονικός τρόπος αξιολόγησης των ιδεών. Οι ιδέες υπόκεινται των "δαρβινικών" κανόνων επιβίωσης. Αν ο Χίτλερ είχε κερδίσει, τώρα  "ο Αγών μου" θα ήταν η "Αγία Γραφή μας".
Η a priori (εκ των προτέρων) καταδίκη των ιδεών και των φορέων τους (ακροδεξιών, δεξιών, αναρχικών, αριστερών, ρατσιστών ...) αποτελεί χυδαία ενέργεια χειραγώγησης.
Μετά βδελυγμίας παρακολουθούμε τους επαγγελματίες ιδεολόγους να αποκηρύττουν τους διάφορους "φασίστες" και τα ανθρωπάκια αντι-πολίτες να σπεύδουν να δηλώσουν ότι δεν είναι ακροδεξιοί ή ρατσιστές. Προσφάτως δηλώθηκε ότι όσοι δεν υποστήριζαν το άσυλο δεν ήσαν και Έλληνες. Επίσης κυκλοφορεί ιδιαίτερα στη χώρα μας η διάκριση προοδευτικών - συντηρητικών.
Απαιτείται ψυχραιμία και νηφαλιότητα ώστε να μην οδηγηθούμε αντιδραστικά απέναντι σε αυτές τις σιχαμερές συμπεριφορές των ερπετών - φορέων τους.
Το πανεπιστημιακό άσυλο υφίσταται θεωρητικά για την προστασία της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Θα επιτεθούμε σε αυτήν την πρόταση φιλοσοφικά γιατί, θεωρητικά και πάλι, η κατάχρηση του ασύλου είναι θέμα διαχείρισης και μπορεί να λυθεί. Θα υποστηρίξουμε ότι και οι "άγγελοι" να έμπαιναν στο άσυλο, αυτό πρέπει να καταργηθεί (και δεν θα έπρεπε να υπήρχε ποτέ). Και φυσικά δε θα κάνουμε καμιά επίκληση κανενός πνεύματος της αρχαιότητος. Είμαστε πολίτες και έχουμε την αυτοπεποίθηση του λόγου μας.
Ω Δημοκράτες, ποιές ιδέες χρήζουν προστασίας; Υπάρχουν ιδέες που δεν πρέπει να προστατεύονται; Αν, ναι, τότε τι θα πράξουμε αν οι φορείς τους καταφύγουν στο άσυλο;
Άρα, στην περίπτωση που κάποιες ιδέες δεν πρέπει να προστατεύονται δεν θα πρέπει να υπάρχει άσυλο γιατί θα βρούν προστασία!
Αν πρέπει να προστατεύονται όλες, τότε πια θα μιλάμε για ασυλία των ιδεών.
Τίθεται τότε το ερώτημα: η ασυλία των ιδεών έχει ανάγκη φυσικού χώρου προστασίας, του πανεπιστημίου ή άλλου; Αν όχι, και πάλι δεν χρειάζεται να υπάρχει άσυλο. Και δεν πρέπει να υπάρχει αφού τα κόστη του θα είναι μεγαλύτερα από τα ανύπαρκτα οφέλη του.
Αν υφίσταται ανάγκη φυσικού χώρου προστασίας των ιδεών, τότε ποιούς φορείς φυσικά θα στεγάσει; Τους διωκόμενους; Μα δεν υφίστανται γιατί έχουμε ασυλία των ιδεών. Όλους;, γιατί όλοι έχουμε ιδέες; Μα τότε το άσυλο πρέπει να είναι τεραστίων διαστάσεων: άσυλο πρέπει να είναι η χώρα μας! Που πράγματι θα είναι: γιατί έχουμε ασυλία των ιδεών.
Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να υπάρχει άσυλο.
Συμπολίτες μας,
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι εκ κατασκευής φαύλη και κατ' επίφαση δημοκρατία. Εξυπηρετεί τα συμφέροντα των επαγγελματιών ιδεολόγων - πολιτικών και όσων διαπλέκονται μαζί των.
Στην υπερδημοκρατία οι ιδέες ιεραρχούνται από όλους μας δια ψήφου. ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΕΕΣ. Θα ακολουθήσουμε τις πιο ΔΗΜΟφιλείς. Κανένας επαγγελματίας δε θα μας πουλάει την βρωμερή πραγμάτεια του και δε θα μας κατηγοριοποιεί σε συντηρητικούς, φασίστες, ρατσιστές και όλα τα συναφή που εκστομίζουν.
Σκεφτείτε! Είναι ανάγκη πια!
Πολύ γρήγορα θα υφίσταται και το ιεραρχικό κοινωνικό δίκτυο για να υλοποιήσουμε την ιεραρχημένη διακίνηση ιδεών! Την υπερδημοκρατία στην πράξη!

Τι να κάνουμε με τους μετανάστες ΑΜΕΣΑ

Θα αποτολμήσουμε μια πρόταση για τους μετανάστες. Προσοχή όμως. Η υπερδημοκρατία είναι πολίτευμα και ένα σύστημα που θα παράγει προτάσεις από τους πολίτες. Τις λύσεις θα τις δώσουν οι άνθρωποι που θα ψηφίσουμε. Αυτή η πρόταση αποτελεί τη γνώμη του χώρου που επινόησε την υπερδημοκρατία. Απλά την καταθέτουμε προσπαθώντας να δώσουμε μια άλλη προοπτική ΑΜΕΣΗΣ αντιμετώπισης.
Κατ' αρχήν να τονίσουμε ότι διαπνεόμαστε και από συναισθήματα αλληλεγγύης και φιλοξενίας και αλτρουισμού προς όλους και συνεπώς και προς τους μετανάστες. Όμως ενυπάρχει και η λογική της επιβίωσης. Η Ελλάδα σήμερα είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το πως θα εμπλέξουμε τη διεθνή κοινότητα. Εμείς όμως πρέπει να πάρουμε αποφάσεις ... χθες.
Πρώτος στόχος είναι να απομακρύνουμε 300.000 από τους ήδη υπάρχοντες και η αποτροπή νεοεισερχομένων.
Για να αποτρέψουμε την είσοδο μεταναστών και για να μην τους σκοτώνουμε στα σύνορα πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες διαβίωσης στη χώρα μας περίπου σαν αυτές των χωρών τους και να τις ανακοινώσουμε διεθνώς.
Σε έκτακτες καταστάσεις αναλαμβάνει δράση ο στρατός. Επιπλέον χρειάζεται ένας χώρος διαβίωσης αυτών των ανθρώπων. ΕΝΑΣ χώρος και όχι διασπορά για να δημιουργήσουμε προβλήματα σε χιλιάδες συμπατριώτες μας. Και αυτός είναι τα ΚΥΘΗΡΑ.
Είναι ένα μεγάλο νησί (279 τ.χλμ.) με λίγους κατοίκους (3.354, για να τους αποζημιώσουμε εύκολα!). Αν για κάθε μετανάστη χρειαζόμασταν 100 τ. μέτρα γης, για 300.000 θα διαθέταμε 30.000.000 τ.μ. ή 30 τ.χλμ. δηλαδή το 1/10 του νησιού.
Είναι νησί, μακριά από σύνορα και μπορεί ευκολότερα να φυλαχθεί και να μη δημιουργηθούν προβλήματα σε περίπτωση πολέμου.
Διαθέτει αεροδρόμιο.
Ο στρατός πρέπει να αναλάβει άμεσα τη δημιουργία κέντρου υποδοχής, δημιουργίας βασικών υποδομών και εκπαίδευσης. Όσοι συλλαμβάνονται στα σύνορα θα πρέπει δια μιας να οδηγούνται εκεί και ταχύρρυθμα όλες οι περιοχές της Ελλάδος να αρχίζουν να αποφορτίζονται.
Δεν πρόκειται για δημιουργία στρατοπέδου συγκέντρωσης, αλλά οικισμών ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ. Οι μετανάστες θα είναι ελεύθεροι και θα εργάζονται: θα μαγειρεύουν, θα πλένουν, θα κτίζουν κτλ. Θα γίνει μια προσπάθεια ώστε να ελαχιστοποιηθεί το κόστος διαμονής των (γιατί οπωσδήποτε θα τους χορηγούμε πρώτες ύλες, φάρμακα κλπ). Και θα έχουν δωρεάν επικοινωνία με τον έξω κόσμο ώστε να μπορούν να οργανώσουν την μετακίνησή τους σε άλλη χώρα.
Επιπλέον ο στρατός να έπρεπε να δημιουργήσει εστίες περιπολιών και ελέγχου ΑΜΕΣΑ σε όλα τα σημεία εντάσεων με τους μετανάστες (Αγ. Παντελεήμονα κλπ).
Αυτά προτείνουμε να γίνουν βραχυπρόθεσμα. Τώρα, κάτι χαριτωμένα από τους πολιτικούς για εμπλοκή της Ευρώπης κλπ. ας ακούγονται από αυτούς που τρώνε κουτόχορτο. Η χώρα είναι σε έκτακτη κατάσταση και χρειάζεται να πάρουμε σκληρές αποφάσεις, να αφήσουμε τα κόμπλεξ και να αξιοποιήσουμε όλο μας το δυναμικό. Κομμάτι του οποίου είναι και ο στρατός μας.
Συμπολίτες μας, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας επιβάλλει να "κάνουμε το καλό" π.χ. να κάνουμε φιλανθρωπίες. ΚΑΝΕΝΑΣ. Οι διάφοροι "καλοί" της κοινωνίας μας, ας προσφέρουν τα εισοδήματά τους για να σώσουν τον κόσμο. Πρώτοι θα τους χειροκροτήσουμε! Αλλά δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θέλουν να διαχειριστούν τα δικά μας εισοδήματα για τους σκοπούς που αυτοί προκρίνουν. Οι κρατικοί πόροι, οι φόροι μας, πρέπει να ελαχιστοποιηθούν για την αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος που μας δημιούργησαν οι πολιτικοί.
Πρέπει να αφήσουμε το παρελθόν πίσω μας και να αξιοποιήσουμε το στρατό. Εδώ μιλάμε με τους Τούρκους όταν αυτοί δεν έχουν άρει το casus belli! Και δεν εμπιστευόμαστε τους συμπατριώτες μας; Τα παιδιά μας;
ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ!
Ραντεβού στα Κύθηρα (θα πάμε να τους μιλήσουμε για την Υπερδημοκρατία!)

Ετοιμάζουμε το δίκτυο!

Αγαπητοί αναγνώστες,
Ξεκινήσαμε τη δημιουργία ενός site που θα αποτελεί ένα ιεραρχικό κοινωνικό δίκτυο.
Θα σας καλέσουμε να εγγραφείτε και να διατυπώνετε τη γνώμη σας για τα πράγματα που σας ενδιαφέρουν.
Θα δηλώσετε τον ταχυδρομικό σας κώδικα.
Οι 4 πλησιέστεροι τοπικά, θα ψηφίσετε, προκειμένου να αναδείξετε τον πιο δημοφιλή βασισμένοι στις δημοσιεύσεις σας. Ας καλέσουμε αυτούς "δημοφιλείς" 2ου επιπέδου
Σε δεύτερο χρόνο, οι 3 πλησιέστερες 4άδες θα αναδείξετε δια ψήφου τους πιο δημοφιλείς του 3ου επιπέδου από αυτούς του δευτέρου. Κοκ.
Ποιος είναι ο λόγος μιας τέτοιας δικτύωσης; Μα πως αλλοιώς θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε όλοι με όλους αν π.χ. 1000 άτομα δημοσίευαν; Θα παρακολουθούμε μάλλον αυτούς που θα ψηφίζουμε... Αυτοί που θα βρίσκονται ψηλότερα στην ιεραρχία, οι πιο δημοφιλείς, θα εκφράζουν και το σώμα, την κοινωνία του δικτύου μας.
Δείτε τώρα: καθώς θα πυκνώνουμε, θα αρχίσουμε να συναντιώμαστε ιντερνετικά με άτομα που έχουμε και φυσική γειτνίαση. Τότε ευκολότερα θα μπορούμε να συναντηθούμε και φυσικά ώστε να έχουμε καλύτερη εικόνα των συμπολιτών μας.
Μα γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά; Φίλτατοι, ο καθένας μας έχει τη γνώμη του για τα πράγματα. Και όλοι μπορούμε να τις εκφράζουμε. Είναι ανάγκη όμως να υπάρχει και η κρατούσα γνώμη, αυτή που όσο και αν διαφέρει απ' τη δική μας είναι η ψηφισμένη από την κοινωνία. Σε αυτή πρέπει να υπακούσουμε για να έχουμε μια συνεπή κοινωνία και όχι το χάος.
Θα πάω και ένα βήμα παραπέρα: θα δηλώσετε όσοι θέλετε τα επαγγέλματά σας. Προσωπικά, θα πάω στον οδοντογιατρό που ψηφίσατε, στο ζαχαροπλάστη, στο λογιστή κοκ. Γιατί; Γιατί θέλω να συνεργάζομαι με συνεπείς συμπολίτες, με αυτούς που διατυπώνουν τη γνώμη τους αλλά και αποδέχονται το λογικό: κάποια - κάποιες πρέπει να αποτελούν τον οδηγό μας.
Θα ρωτήσετε, μα δεν εκφραζόμαστε μέσα από τα κόμματα; Δεν διατυπώνουν προγράμματα που ψηφίζουμε;
Δεν θα απαντήσω. Σκεφτείτε το. Πρέπει να σκεφτείτε. Η χώρα δεν αντέχει πια αυτό το χάος. Και εμείς (το εμείς είναι εμείς, όχι το "μαζί", όχι κάποιοι που σχεδιάζουμε και εσείς που ακολουθείτε, όσοι φηφίζουμε θα οδηγούν) θα πρέπει να κάνουμε μια ειλικρινή προσπάθεια να αλλάξουμε τα πράγματα.

6 χρόνια δημοτικό, 6 γυμνάσιο, 4+2 ΑΕΙ, 40 δουλειά... Και πότε θα ζήσουμε;

Με το παρόν παρουσιάζουμε κυρίως μια θέση για την εκπαίδευση που αφορά την κατανομή της στο χρόνο. Πότε πρέπει να παρέχεται η εκπαίδευση;

Στη χώρα μας το εκπαιδευτικό σύστημα είναι αποτυχημένο παρόλη την τεράστια επένδυση που γίνεται σ’ αυτό. 

Την αποκαλούμε τεράστια παρά το γεγονός ότι οι προοδευτικοί μας σύντροφοι τη βρίσκουν μικρή γιατί συνυπολογίζουμε τα έξοδα των γονέων σε δεκάδες εκπαιδευτικά αντικείμενα άμεσα ή έμμεσα: φροντιστήρια, γλώσσες, ρυθμική, μουσική, ενοίκια κλπ.

Το αποκαλούμε δε αποτυχημένο με μόνο κριτήριο το παραγωγικό αποτέλεσμα: οι εκατοντάδες χιλιάδες των αποφοίτων επιστημόνων δεν παράγουν ουσιαστικά καμιά τεχνολογία, είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτριοι χρήστες της και το 70% τους προσδοκούν μια θέση στο δημόσιο.

Τελευταία κυκλοφορεί το δια βίου εκπαίδευση (ή μάθηση), άλλη μια έκφραση κατασκευασμένη στην αλλοδαπή που υιοθετήθηκε από τους κάκιστους διαχειριστές της κοινωνίας μας.

Είναι προφανές ότι η ταχύτατη παραγωγή γνώσεων και οι τεχνολογικές εξελίξεις απαξιώνουν σε μικρό χρόνο κάθε επίπεδο σπουδών και το αίτημα της δια βίου εκπαίδευσης είναι επιτακτικό. Το πρόβλημα είναι ότι πέρα από τους πόρους απαιτείται και ο χρόνος των εργαζομένων. Οι τελευταίοι “φορτωμένοι” και με τα παιδιά τους μέχρι τα 30 τους, δεν τον διαθέτουν.

Από την άλλη, τα παιδιά υφίστανται μακροχρόνια εκπαίδευση και στις περισσότερες των περιπτώσεων εισέρχονται στην αγορά εργασίας με ακατάλληλες γνώσεις και έχοντας υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις απλά γιατί είναι πτυχιούχοι.

Αν θεωρήσουμε τον τυπικό χρόνο εργασίας της ζωής ενός ατόμου, θα δούμε ότι θα εργάζεται 40 έτη, από τα 25 μέχρι τα 65 του, επί 8 ώρες ημερησίως. Θα εργαζόταν τον ίδιο χρόνο συνολικά, αν απασχολείτο 53 χρόνια, από τα 16 του μέχρι τα 69 του, επί 6 ώρες ημηρεσίως. 

Επιπλέον ας υποθέσουμε ότι στη δεύτερη κατανομή, ανά έτος παίρνει 8 μαθήματα, 4 ανά εξάμηνο, διδασκόμενα σε 2 τρίωρα ανά εβδομάδα.

Ας δούμε τι θα προσέφερε αυτή η ανακατομή.

1. Τα άτομα εισερχόμενα στην αγορά εργασίας μετά από 10ετή εκπαίδευση στα 16 τους, δεν θα είχαν τις αγκυλώσεις του πτυχίου τους και ευκολότερα θα δεχόντουσαν οποιαδήποτε 6ωρη εργασία.
2. Εισερχόμενα από νωρίς στην εργασία, θα είχαν μεγαλύτερη σχέση με την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να μπορούν να καταλάβουν τι  θέλουν ή δεν θέλουν και το τι μπορούν ή δεν μπορούν. Δε θα ζούσαν στα όνειρα. Βλέποντας τις πραγματικές απαιτήσεις θα προσάρμοζαν τις σπουδές τους σε αυτές.
3. Οι γονείς θα μπορούσαν να “αναπνεύσουν” όταν τα παιδιά τους γίνονταν 16 και εργαζόμενοι 6 ώρες θα είχαν ελεύθερο χρόνο για να ζήσουν αλλά και για να σπουδάσουν! Θα έβρισκαν πλέον το χρόνο για τη δια βίου εκπαίδευση.
4. Η κοινωνία θα είχε μία απείρως καλύτερη προσαρμογή στις παραγωγικές της ανάγκες και στις τεχνολογικές εξελίξεις. Οι εργαζόμενοι θα ήταν πολύ πιο ευέλικτοι και θα μπορούσαν να αποκτούν νέες δεξιότητες μέχρι τα 70 τους!
5. Σε μια τέτοια κατανομή θα αντιστοιχούσε ένα πολύ μεγαλύτερο εθνικό προϊόν αφού στις 6 ώρες κάποιος παράγει περισσότερα κατά μέσο όρο ανά ώρα από ότι στις οκτώ (λόγω φθινουσών οριακών αποδόσεων η 7η και η 8η ώρα είναι λιγότερο παραγωγικές), ο δε συνολικός χρόνος απασχόλησής του θα ήταν ο ίδιος.
6. Η κατανομή του χρόνου μέσα στην ημέρα θα ήταν καλύτερη και θα επέτρεπε μια ποιοτική ζωή. Το να εργάζεσαι 9 με 3 επιτρέπει και μεσημβρινή ανάπαυση αλλά και καλύτερη κατανομή των γευμάτων.

Κλπ. Πραγματικά πολλά.
Ας ληφθεί υπόψη ότι ο άνθρωπος φτάνει στο απόγειο των φυσικών δυνατοτήτων του στα 24 του. Είναι αδιανόητο εμείς ακόμα να σπουδάζουμε ΠΑΘΗΤΙΚΑ σε αυτή την ηλικία. Οι μεγαλύτεροι των επιστημόνων μέχρι αυτή την ηλικία (π.χ. Αινστάιν) είχαν δώσει το σημαντικότερο προϊόν τους. Και εδώ οι μηχανικοί έρχονται να γράψουν κώδικα λογισμικού στα 30 τους. Έ είναι γέροι!

Αν και εγείρονται διάφορα ερωτήματα θα απαντήσουμε σε ένα, στο πως θα παράγονται επιστήμονες όπως γιατροί κλπ. Στα δεκάξι τους αυτοί θα μπαίνουν στα εργαστήρια, στα νοσοκομεία κλπ ακόμα και ως καθαριστές! Θα παίρνουν περισσότερα μαθήματα και θα κάνουν επιστημονικές εργασίες για τις οποίες θα αμείβονται. Για να βγάλουμε επιτέλους και κανένα επιστήμονα!

Μπορούμε να σκεφτούμε και διαφορετικά και πρέπει να σκεφτούμε γιατί ζούμε σε μια τελείως διαφορετική κοινωνία. Το δυτικό μοντέλο ανάπτυξης έχει τελειώσει και γκρεμίζεται μέσα από τον ατομοκεντρισμό του. Τα μηρυκαστικά της χώρας μας δεν έχουν τίποτα να δώσουν εκ κατασκευής: είναι τα άτομα που από την εφηβεία τους κατάλαβαν πια ιδεολογία θα μας σώσει και τώρα διαχειρίζονται την κοινωνία με απαράμμιλη στειρότητα. Βέβαια έρχεται το τέλος τους και μαζί τους θα γκρεμιζόμασταν όλοι. Χάριν όμως στην υπερδημοκρατία ... (συνεχίστε το όπως θέλετε!)

Ούτε ευρώ στη γενιά των 700 Ευρώ!

Αν και δεν αποτελεί αίτημα του σήμερα (σήμερα περισσότερο επιθυμείται απλά η απασχόληση) θα δώσουμε έστω και όψιμα μια άλλη γνώμη, αρκετά διαφοροποιημένη από των χαριτωμένων της τηλεόρασης.
Κατ' αρχήν να δηλώσουμε ότι θα επιθυμούσαμε σαφώς όλοι να κερδίζουν πολλά παραπάνω. Δεδομένου όμως ότι η πίτα δε μεγαλώνει από τη μία μέρα στην άλλη, θα πρέπει να απαντηθεί ποιός πρέπει να "φάει" λιγότερο.
Οι μαρξιστές έχουν μια εύκολη απάντηση, το μεγάλο κεφάλαιο. Η γενιά των 700 ευρώ, έχει αυτήν την επιλογή, να ασπαστεί αυτήν την κοσμοθεωρία και να προσπαθήσει την αλλαγή. Αν όντως αυτό έπραττε θα ονόμαζε τον εαυτό της "νέοι κόκκινοι" ή cool red ή ... . Κάτι τέτοιο.
Στο καπιταλιστικό σύστημα τα πράγματα ρυθμίζονται στις ελεύθερες αγορές. Από τη ζήτηση και την προσφορά. Αν πραγματικά λειτουργούσαν χωρίς παρεμβατισμό στη χώρα μας, τότε ο "βασικός μισθός" δύσκολα θα ήταν 400 Ευρώ! Παράγουμε κάτι διαφορετικό από τη Ρουμανία ή τη Βουλγαρία των 200 και 250 ευρώ, κάτι υψηλής τεχνολογίας, κάτι που δύσκολα αντιγράφεται ώστε το η αξία του προϊόντος (για τους ειδικούς οριακού προϊόντος) της εργασίας να δικαιολογεί κάτι περισσότερο; Γιατί οι τηλεοπτικοί χαριτωμένοι κάνουν αναφορές για τους βασικούς μισθούς χωρών όπως η Γερμανία, η Δανία, η Σουηδία;
Μήπως θα μπορούσαμε να φορολογήσουμε το μεγάλο κεφάλαιο και να δώσουμε κάτι παραπάνω στα "παιδιά"; Όχι. Γιατί θα μειωθούν οι αποδόσεις του και θα φύγει.
Καταδικασμένα λοιπόν; Απόλυτα. Και δίκαια!
Για να μεγαλώσει η "πίτα" απαιτείται δημιουργικότητα και ... δημιουργία. Τα άτομα που θα δημιουργήσουν δεν ζητούν περισσότερα από... Δημιουργούν. Και φυσικά δεν ανήκουν σε μια γενιά που κατά 70% επιθυμεί την εισαγωγή της στο δημόσιο.
Τα άτομα που ζητούν τα 800, 900 ... ευρώ, απλά θέλουν να περνούν καλύτερα. Εντάξει, ας είναι κάποιοι σε εργαστήρια για να ανακαλύπτουν νέα φάρμακα, να φτιάχνουν i - pod, phone - pad, να αναπτύσσουν νέες τεχνολογίες. Και ας είναι οι κινέζοι των 50 ευρώ η φάμπρικα της οικουμένης. Εμείς είμαστε οι "ολιγαρκείς" μέσοι.
Μια γενιά να μετράει τον εαυτό της σε ευρώ!
Συμπτωματικά είναι και η πρώτη γενιά που μεγάλωσε με ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα!!!
Και με σοσιαλισμό (πασοκικό).
Αυτά είναι τα αποτελέσματα της "δημοκρατίας", της "ελευθερίας", της "παιδείας".
Μέσα από την υπερδημοκρατία επιχειρούμε να δώσουμε άλλη διάσταση (και) σε αυτές τις λέξεις.
Σήμερα μιλούν πολλοί, πολύ, για πολλά. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να ανακατανείμουμε την κοινωνική ισχύ. Να την παραδίδουμε σε αυτούς που θέτουν υψηλότερα το κοινωνικό από το ατομικό συμφέρον. Αυτό επιτυγχάνει η ιεραρχία υποβάθρου.
Στην υπερδημοκρατία όλοι οι ηγέτες, σε οποιοδήποτε χώρο, αναδεικνύονται με την ψήφο ΟΛΩΝ (ή πολλών πέραν του συναφιού των)! Έτσι οι δράσεις τους ως δυνάμεις είναι ίδιας διεύθυνσης και φοράς, εξυπηρετούσες το κοινωνικό σύνολο. Αυτή τη στιγμή, φαρμακοποιοί, δημόσιοι υπάλληλοι, κλειστά επαγγέλματα, όλοι πάνε να "φάνε" έστω το ίδιο, από μια πίτα που μικραίνει. Κανένας τους δε σκέφτεται την κοινωνία.
Το ιδιαίτερα κακό είναι ότι η γενιά που θα αποτελούσε την ελπίδα, είναι αυτή των 700 ευρώ. Προφανώς δε μπορούμε να στηριχτούμε σε αυτή. Είναι "φτηνή". Προτιμάτε, την κάνανε "φτηνή"; Έστω.
Προσοχή παρακαλώ: όλοι μας πρέπει να γίνουμε νέοι πάλι! Δεν είναι επιλογή. Είναι ανάγκη!

Ποιός φοβάται τον καπιταλισμό; Ή πως η υπερδημοκρατία δαμάζει το θηρίο! Μια εισαγωγή

Η ελεύθερη αγορά προϊόντων αποτελεί ΑΝΑΓΚΑΙΑ (αλλά όχι ικανή!) προϋπόθεση ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ παραγωγής - απαντά στο τι και πόσο πρέπει να παράγουμε.
Η ζήτηση και η προσφορά προσδιορίζουν τις αγοραίες τιμές και ποσότητες. Με συνεχώς μεταβαλλόμενες τις ανάγκες μας η ζήτηση και δυνατότητες η προσφορά παρέχουν μια συνεχή θαυμαστή προσαρμογή. Αν υφίστανται ικανά κέρδη (η τιμή είναι αρκετά υψηλότερη από το κόστος) και άλλοι πόροι έρχονται να προστεθούν στην παραγωγή, η προσφορά αυξάνεται και η τιμή μειούται. Κοκ.
Η ιδιωτική επιχείρηση αποτελεί ΑΝΑΓΚΑΙΑ (αλλά όχι ικανή!) προϋπόθεση ΑΠΟΔΟΤΙΚΗΣ παραγωγής - ο ιδιώτης "φροντίζει" να παράγονται τα προϊόντα στο χαμηλότερο δυνατό κόστος (αν τα κρατικά νοσοκομεία ήταν ιδιωτικά, θα είχαμε τα σκάνδαλα των προμηθειών; Και πριν προλάβετε να μας χαρακτηρίσετε "νεοφιλελεύθερους", στην δωρεάν υγεία και παιδεία πιστεύουμε και εμείς, γιατί να μην πληρώνει το δημόσιο τα νοσήλεια; Τα δίδακτρα των ιδιωτικών πανεπιστημίων; Αλλά τότε, που θα διόριζαν τα κόμματα την πελατεία τους; Τα στελέχη τους;).
Τέλος η ελεύθερη αγορά των παραγωγικών συντελεστών αποτελεί την ΑΝΑΓΚΑΙΑ (...) προϋπόθεση για τον προσδιορισμό των τιμών τους (και των ποσοτήτων που απαιτούνται).
Στην τελευταία αγορά προσδιορίζεται και η τιμή της εργασίας.
Αυτό είναι το γενικό μοντέλο και υφίστανται 100άδες θεμάτων που αναφύονται. Ένα πολύ βασικό είναι αυτό της δικαιοσύνης. Ο Μάρξ θεωρεί ότι τα κέρδη είναι το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης των εργατών στους οποίους δεν αποδίδεται η υπεραξία της εργασίας των. Στο έργο του όμως δεν υφίσταται αναφορά στον επιχειρηματικό κίνδυνο (risk) και πρέπει να μπεί αναγκαστικά (ως προς την οικονομική του ανάλυση) στα γνωστά "χρονοντούλαπα της ιστορίας" (χρησιμοποιούμε τα λόγια των επιγόνων του). Το κέρδος (και η ζημιά) είναι ΚΑΙ αποτέλεσμα  ανάληψης κινδύνου.
Μια βασική σημείωση εδώ: η παγκόσμια κρίση οφείλεται αποκλειστικά στην λανθασμένη εκτίμηση του κινδύνου! Ή στα χαμηλά επιτόκια της FED.
Θεωρητικά, ενώ είναι σχετικά απλό να διατυπώσουμε προτάσεις αποτελεσματικότητας (ή τι πρέπει να γίνεται) και αποδοτικότητας (πως πρέπει να γίνεται), είναι δύσκολο να διατυπώσουμε προτάσεις δικαιοσύνης. Επιστημονικά αυτό αφορά την ηθική φιλοσοφία. Αλλά όποια και αν είναι τα πορίσματά της, υπάρχουν τόσα "δίκαια" όσα και τα συστήματα - φορείς των.
Οι αγορές φαλκιδεύονται: μονοπώλια, ολιγοπώλια, καρτέλ, εναρμόνιση τιμών, συνδικάτα, "προστασία" εργασίας και κρατικές παρεμβάσεις και ... όλα λειτουργούν προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και κάθε προσπάθεια ελέγχου "για την αποκατάσταση του δικαίου" δημιουργεί κατά κανόνα περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει στρεβλώνοντας τα συστήματα.
Η υπερδημοκρατία μέσω της ιεραρχίας υποβάθρου έρχεται να δώσει την λύση. Όχι στο μεγάλο κράτος, όχι στις παρεμβάσεις, όχι στα συνδικάτα, όχι στα κατώτατα ημερομίσθια!
Ποιός φοβάται τις ελεύθερες αγορές και τους ιδιώτες; Για να έχεις μια επιχείρηση 30 ατόμων (στο πολίτευμα της υπερδημοκρατίας) θα πρέπει να σε έχουν ψηφίσει 39 άτομα, να βρίσκεσαι στο τέταρτο επίπεδο από τη βάση. Θα σε ψηφίσουν χωρίς να είσαι "δίκαιος"; Αμείβεις "σωστά";
Η υπερδημοκρατία έρχεται να θέσει αυτοματικούς κανόνες σε ένα αυτόματο που δεν έχει κατανοηθεί και αδίκως κατηγορείται: στις ελεύθερες αγορές. Είναι σαν να κατηγορεί τον ηλεκτρισμό γιατί οδηγεί και σε ηλεκτροπληξία.
Συνεχίζεται... Με το
"Ούτε ένα ευρώ στα παιδιά των 700 ευρώ"!