Σχέδια που δεν ορίζονται χρονικά και ποσοτικά πρέπει να αποτελούν ποινικά αδικήματα!

Ή μην ακούτε πλέον τους πολιτικούς.
Ακούτε χιλιάδες αναλύσεις και οράματα και προγράμματα και...
Σταματήστε την παρακολούθηση της μπουρδολογίας.
Ακούτε αυτόν που θα πεί:
Θα κυβερνήσω 4 χρόνια.
Στο τέλος του πρώτου χρόνου το κατά κεφαλήν εισόδημά μας θα είναι 24.000 ευρώ.
Το 25% θα κερδίζει από 6.000 μέχρι 12.000 ευρώ.
Το 50% από 12.000 - 24.000 ευρώ.
Το 25% από 24.000 και άνω.
Η ανεργία στο τέλος του έτους θα είναι 15%.
Το έλλειμα στον προϋπολογισμό ...
Το εξωτερικό χρέος ...
Το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών...
Θα τα πετύχω ως εξής: ....
Στο τέλος του δεύτερου χρόνου...
...
Αν δεν υφίστανται αντικειμενικοί στόχοι δε μπορούν να κριθούν αλλά και κυρίως να υπάρξει απολογισμός.
Η ανεξάντλητη μπουρδολογία της χώρας αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό της φυλής μας.
Αγανακτήστε πρώτα με τον εαυτό σας και μετά με τους άλλους. Χειροκροτήσατε και χειροκροτάτε τους Τσίπρες, Βενιζέλους, Παπαρήγες, Καραμανλήδες κλπ μπουρδολόγους. (Να μη ξεχάσω το Θεοδωράκη του Καραμανλή ή τανκς). Αρκετά.
Αν και οι πολιτικοί έπρεπε να ήταν τα πρότυπα, ο τόπος δεν ευτύχησε να τους διαθέτει.
Μπήκαμε σε μια άλλη εποχή όμως και πρέπει να αλλάξουμε. Δεν υπάρχει κρίση. Απλά έχουμε καταστραφεί και πρέπει να κτίσουμε. Κανονικά αυτή τη φορά. Όχι από πάνω προς τα κάτω.
Δείτε και αυτό το άρθρο του Wired  http://www.wired.com/magazine/2010/04/st_thompson_statistics/.
Ο τίτλος στο περιοδικό ήταν "Do you speak statistics?".
Που πας ρε Καραμήτρο και θέλεις και το μισθό του Γερμανού;
Άντε σιγά σιγά, να φεύγει η λέπρα: οποιαδήποτε μορφή εξουσίας της χώρας. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για τους δημοσιογράφους.
Στην επιστήμη της διοίκησης μιλούν για διοίκηση με αντικειμενικούς στόχους (management by objectives). Ας αρχίζουμε να την εφαρμόζουμε.

Συμπολίτες προσανατολιστείτε σωστά!!!

Θεωρώντας ότι ένας κύκλος παιδείας έκλεισε με το σημερινό μάθημα "ζητείται πρωθυπουργός" και ότι και ο τελευταίος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα έχει καταλάβει την πλήρη ανικανότητα των πολιτικών, επανέρχομαι για να σας υποδείξω ένα πραγματικό πρόβλημα το οποίο είναι αξεπέραστο.
Η φαυλότητα, ο λαϊκισμός και ο δανεισμός πέραν των διατυμπανισμένων οικονομικών προβλημάτων που μας επέφεραν, συνέβαλαν αποφασιστικά και στο λανθασμένο επαγγελματικό προσανατολισμό μας.
Έχουμε πάνω από 200 τηλεοπτικά κανάλια, 1200 ραδιόφωνα και 5000 εφημερίδες. Χιλιάδες ανθρώπων είναι δημοσιογράφοι. Από "δίπλα", χιλιάδες διαφημιστές. Από "δίπλα" (εκατοντάδες!) χιλιάδες μικροέμποροι. Χιλιάδες ... Όλοι αυτοί εργάζοντο. Δεν ισχύει ότι οι Έλληνες δε δουλεύουν. Όλο αυτό το σύστημα όμως στηρίχτηκε στον "κύκλο" που έκαναν τα δανεικά. Και δε φταίνε οι ανυποψίαστοι πολίτες γι' αυτό. Δεν μπορώ να ακούω τη μπουρδολογία ότι δεν παράγαμε. Βεβαίως παράγαμε. Και η παροχή υπηρεσιών παραγωγή είναι. Το πρόβλημα είναι στη σύνθεση του προϊόντος που παράγαμε.
Οδυνηρότερο και από το πρόβλημα του χρέους είναι η αδυναμία προσαρμογής των ανθρώπων σε νέα παραγωγικά έργα. Πως θα γίνει ο δημοσιογράφος βιομηχανικός εργάτης; Ο έμπορος αγρότης; Ο διαφημιστής προγραμματιστής;
Συμπολίτες,
Τέτοιου είδους προσαρμογές απαιτούν γενιές! Τουλάχιστον 30 χρόνια. Δεν είμαστε σε κρίση. Η κρίση είναι ένα επεισοδιακό ή και περιοδικό φαινόμενο. Μπήκαμε σε μια νέα πραγματικότητα.
Δείτε τη λογική της επιχειρηματολογίας. Εγκαταλείψτε πια την πεποίθηση ότι κάποιος μπορεί να μας "σώσει".
Θα ακολουθήσει επί μακρώ το θέατρο του παραλόγου. Σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχουν ούτε οι άνθρωποι ούτε τα συστήματα για να αποσοβήσουν τα πολύ χειρότερα.
Ας μη χάνουμε όμως τη ψυχραιμία μας. Μπορούμε να ζήσουμε και πολύ φτωχότερα. Αρκεί να φτιάξουμε ένα όραμα. Και να ζήσουμε ένα ουσιαστικό ταξίδι!

Απάντηση στην επιστολή του Γιώργου Μ., ενός θαυμαστού Έλληνα!

Αγαπητέ Γιώργο,
Κατ' αρχήν Χρόνια Πολλά για τη γιορτή σου! Να σε χαίρονται οι άνθρωποί σου που πρέπει να είναι υπερήφανοι για σένα!


Ακολουθεί η επιστολή του Γιώργου:


Χαίρεται. Χριστός ανέστη και χρόνια πολλά.

Σας στέλνω αυτό το e-mail γιατί θέλω να μου απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις που αφορούν τη δημοκρατία αλλά και το νέο πολίτευμα στο οποίο αποβλέπετε.

Μέσω μιας διαφήμισης του facebook βρήκα το ιστολόγιό σας. Θέλω να σας ξεκαθαρίσω ότι είμαι εθνικιστής και αντιδημοκράτης, οπότε οι πολιτικές μου πεποιθήσεις και οι ιδέες μου έρχονται κάθετες με τις δικές σας.

Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα, που ακούγεται ιδανικό, το οποίο δίνει υποτίθεται την εξουσία στον λαό. Η δημοκρατία όμως ακόμα και στη θεωρία της έχει πολλά παράλογα. Στην εφαρμογή αναγκάζει άτομα από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, με άλλη νοοτροπία, διαφορετικές ιδέες και άλλη μόρφωση να παίρνουν αποφάσεις. Ένα τέτοιο πολίτευμα δεν μπορεί να θεωρηθεί ιδανικό. Θα μου φέρετε ως παράδειγμα την αρχαία Αθήνα. Στην Αρχαία Αθήνα η δημοκρατία λειτούργησε σωστά, πιο σωστά απ'ότι τώρα τουλάχιστον. Η αρχαία Αθήνα όμως ήταν μια πόλη μερικών χιλιάδων και όχι μια χώρα εκατομμυρίων. Οι πολίτες της αρχαίας Αθήνας δεν ήταν σαν τους σημερινούς Έλληνες που έχουν ως πρότυπο το Λαζόπουλο και δεν υπήρχαν ΜΜΕ να κατευθύνουν τη γνώμη τους. Αλλά για το πόσο καλά λειτούργησε η αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία ας έχουμε υπ'όψιν μας αυτούς που εξοστρακίστηκαν, όπως ο Θεμιστοκλής. Ύστερα η δημοκρατία έχει πρόβλημα ακόμα και στη θεωρία της. Σύμφωνα με αυτή οι πολλοί έχουν δίκιο απλά και μόνο επειδή είναι πολλοί, οι πολλοί όμως συνήθως έχουν άδικο και δίκιο έχουν οι λίγοι και είναι λίγοι ακριβώς επειδή ξέρουν κάτι παραπάνω από τους άλλους. Οπότε, όπως έχει αποδείξει η ιστορία και όπως φαίνεται και σήμερα, αυτά που θέλουν οι λίγοι στη πραγματικότητα θα εξυπηρετούσαν τους πολλούς περισσότερο. 

Οι πολιτικάντηδες, προκειμένου να επωφεληθούν οι ίδιοι αλλά και να λύσουν το πρόβλημα των εκατομμυρίων, κατέφυγαν στην έμμεση δημοκρατία, δηλαδή τον κοινοβουλευτισμό. Έτσι άρχισε μια κωμωδία στην οποία ο λαός είχε την ψευδαίσθηση ότι έχει εξουσία και ψήφιζε ξανά και ξανά αυτούς που άλλα έλεγαν πριν εκλεχθούν και άλλα έκαναν στη συνέχεια. Στο λαό αρέσει ο κοινοβουλευτισμός γιατί νομίζει ότι έχει κάποια εξουσία. Ένα αντεπιχείρημα των τυφλωμένων δημοκρατικών προβάτων είναι ότι η δημοκρατία στηρίζεται στο λαό. Μόνο που κάθε πολίτευμα στηρίζεται στο λαό. Από τη δημοκρατία, άμεση ή έμμεση, μέχρι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Συνεπώς αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα. Και βλέπουμε τα αποτελέσματα και του κοινοβουλευτισμού σήμερα: Με τη προπαγάνδα των ΜΜΕ και με τον φόβο ενός χειρότερου πολιτεύματος/καθεστώτος ο κόσμος ψηφίζει τους ίδιους και τους ίδιους, απλά επειδή την προεκλογική περίοδο, που μέχρι τότε απέφευγαν τον κόσμο, άρχισαν να μιλάνε με ψηφοφόρους τους, να υπόσχονται και να μιλάνε για τα προβλήματα του λαού αλλάζοντας το πρόγραμμα του κόμματός τους κατάλληλα, ανάλογα με τη θέληση των πολλών. 

Η υπερδημοκρατία πώς ακριβώς θα λειτουργεί και ποιες είναι οι κύριες διαφορές της από την απλή δημοκρατία; Θα παίρνει αποφάσεις κατευθείαν ο λαός; Αυτό δε γίνεται γιατί η μάζες δε σκέφτονται, πράγμα που επιβεβαιώνεται κάθε μέρα. 

Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ο λαός θα δεχτεί μια τέτοια αλλαγή, η οποία θα είναι προς το χειρότερο, αφού είναι κάτι πιο πάνω από δημοκρατική; Απαντήστε γράφοντας ένα άρθρο που θα λύνει αυτά τα προβλήματα, έστω και στη θεωρία.

Θα ήθελα επίσης να σας δώσω μια συμβουλή: Οργανωθείτε.

Τα νέα κινήματα και οι απόψεις που πρόκειται να φέρουν αλλαγή δεν μπορούν να στηρίζονται σε ένα ιστολόγιο. Οι επαναστάσεις και οι αλλαγές δεν ξεκινάνε από το internet. Οι ιδέες γράφονται σε βιβλία και δεν διαφημίζονται από το facebook. Οι ιδέες για να επιβιώσουν θέλουν, εκτός από βιβλία φυλλάδια και άρθρα σε ιστολόγια, οργανώσεις. Οι οργανώσεις στηρίζονται στο λόγο. Οπότε εάν θέλετε να διαδοθούν οι ιδέες σας προσπαθήστε να πάρετε κόσμο με το μέρος σας με το λόγο, και όχι με απλά άρθρα. Τα άρθρα δεν είναι αρκετά για να διαδώσετε τις ιδέες σας. Ο κόσμος πείθεται μέσω της ρητορικής και όχι μέσω άψυχων φυλλαδίων και άρθρων στο internet. Και για να είναι σίγουρος ο κόσμος για την αξιοπιστία του ρήτορα/προπαγανδιστή (προπαγάνδα είναι ΚΑΙ η απλή διάδοση ιδεών) πρέπει να προέρχεται από κάποιο κατώτερο κοινωνικό στρώμα και να είναι νέος. 

Γιώργος Μ.

Ετών 15, και δυστυχώς πιο ρεαλιστής από τους δημοκράτες.

Ακολουθεί η απάντηση:

Φίλτατε,

Είσαι ταλέντο και πρέπει οπωσδήποτε να αξιοποιηθείς. Προσωπικά θα σου συνιστούσα σπουδές στη βιολογία! Googlαρε το singularity και θα καταλάβεις γιατί ένα μυαλό της κλάσης σου πρέπει να κατευθυνθεί εκεί!

Αναγνωρίζω την ευφυία σου και την καλλιέργειά σου! Αλλά διαφωνώ μαζί σου. Είσαι θύμα της ευφυίας σου και θα παραμείνεις αν δεν την αξιοποιήσεις δημιουργικά! Και αυτό θα γίνει μόνο μέσα από τις θετικές επιστήμες. Δεν έχεις καιρό. Ο Αινστάιν (και οι περισσότεροι) μέχρι τα 26 του τα είχε πει όλα (όσα μπορούσε).

Αφού λοιπόν αγαπάς την αρχαία Ελλάδα, θα ξέρεις πως ο Πλάτωνας υποστήριζε ότι η πολιτική ωριμότητα έρχεται μετά τα 50. Έχεις καιρό λοιπόν να αποφανθείς και να κρίνεις τη δημοκρατία. Δε φτάνει όμως μόνο η θεωρία. Χρειάζεται εμπειρία, το να δεις τη ζωή από πολλές πλευρές, από διαφορετικές "ηλικίες". Τώρα το μυαλό σου είναι ισχυρότατο και αξιοποίησέ το εκεί που δε χρειάζεται εμπειρία αλλά "στροφές": στα μαθηματικά κλπ. 

Διάβασε και πολιτική φιλοσοφία κλπ. αλλά περίμενε αν δε θες να μπουρδολογείς σαν Τσίπρας.

Διάβασε και αυτά που έχω γράψει αν θέλεις και μετά ρώτα με. Τώρα δε θα σου απαντήσω γιατί στην Υπερδημοκρατία "κόβεσαι"!

Αναφορικά με τη διάδοση ιδεών, και αυτό αφορά την επιστήμη του μάρκετινγκ με την οποία ασχολούμαι επαγγελματικά. Σε όρους μάρκετινγκ λοιπόν, αναφέρεσαι στα "κανάλια διανομής". 

Προκειμένου να προωθήσουμε ένα προϊόν χρειαζόμαστε όμως και χρήματα. Επειδή δε η Υπερδημοκρατία είναι ένα αρκετά σύνθετο κατασκεύασμα θα απαιτούσε δις εκατομμύρια ευρώ (κυριολεκτώ). Ο Χριστιανισμός διαδόδηκε με κόστος ακόμα και αίμα! Και βέβαια ήταν ένα "εύκολο προϊόν", μαζικής λαϊκής κατανάλωσης (αν όχι θεόσταλτο).

Η Υπερδημοκρατία ως σύλληψη ήταν για μένα μια πνευματική πρόκληση στα αδιέξοδα που παρατηρούσα. Διατύπωσα κάποια κομμάτια της εδώ αλλά δε περίμενα την υποδοχή ενός νέου Μαρξ! (Εύχομαι να μην υπάρξει δεύτερος στην ιστορία, πρόσεξε γιατί και αυτός ήταν θύμα της ευφυίας του και δημιούργησε στη σειρά δισεκατομμύρια άλλα).

Αν βρω τα δις λοιπόν θα την προωθήσω. Άλλως εδώ είναι η φιάλη και θα κυλήσει στο ρεύμα του χρόνου...

Χαίρε λεβέντη,

Ο.Δ.

Είναι οι αρεστοί και άριστοι; (Μια απαιτητική) Απάντηση σε ένα σχόλιο

 Αγαπητοί αναγνώστες έλαβα στη διεύθυνσή μου το εξής:

Ας κάνουμε μια προσομοίωση στην ιεραρχία υποβάθρου του πολιτεύματος που υποστηρίζετε, ας πάρουμε δηλαδή για παράδειγμα τον Πετράκη, ο οποίος ενώ κατοικεί σε μία υποβαθμισμένη και διεφθαρμένη γειτονιά, (με νταλικέρη λαθρέμπορο καυσίμων, με μπράβο σε νυχτερινά κέντρα, με επίορκο εφοριακό, με μικροαπατεώνες κ.ο.κ.) βάζει στόχο να ξεφύγει σπουδάζοντας ιατρική. Στα μαθητικά του χρόνια λοιπόν όσοι δεν μπορούσαν να τον φτάσουν από τους συμμαθητές του ως τους γείτονες του, προσπαθούσαν να τον μειώσουν και να του βάλουν τρικλοποδιές (όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα). Αυτός όμως σε πείσμα των καιρών και των γειτόνων του, τα κατάφερε και πέτυχε τους στόχους του. Σύμφωνα λοιπόν με την ιεραρχία υποβάθρου δεν θα πρέπει να ασκήσει "ιατρική εξουσία" γιατί δεν έγινε αρεστός στη γειτονιά του και ακολούθησε έναν μοναχικό και δύσκολο δρόμο! Μήπως μπάζει η ιεραρχία υποβάθρου? Αν ο στόχος είναι η ψήφος τότε ψηφίζονται οι αρεστοί και όχι οι χρήσιμοι. Ένας δάσκαλος που θέλει να είναι αρεστός, δεν κάνει μάθημα, βαθμολογεί ισοπεδωτικά βάζοντας  άριστα σε όλους και βέβαια έχει τις καλύτερες των σχέσεων με μαθητές και γονείς. Και αν υπήρχε ψηφοφορία θα ψηφιζόταν παμψηφεί. Είναι όμως κατάλληλος? Η ιεραρχία υποβάθρου που προτείνετε νομίζω ότι θα προάγει ένα άλλο πελατειακό σύστημα που θα στηρίζετε κι αυτό στην υφαρπαγή της ψήφου με τεχνάσματα όπως ακριβώς των κομμάτων που θέλει να αντικαταστήσει. Θα επιπλέουν και θα ψηφίζονται οι αρεστοί αλλά όχι οι άριστοι.

Ακολουθεί η απάντηση:

Η υπερδημοκρατία δεν είναι εύκολη. Και δε θα μπορούσε να είναι. Όπως και η κβαντομηχανική, δε μπορείς να την αποδώσεις με απλά λόγια. Ούτε η κβαντομηχανική θα μπορούσε να αναπτυχθεί από τον Αρχιμήδη, αλλά ούτε η υπερδημοκρατία από τον Κλεισθένη.

Όσοι διαβάζουν αυτά που αναφέρω πρέπει να τα εξετάζουν και να τα σκέπτονται λέξη προς λέξη. Εξ άλλου πολλά σημειώματά μου είναι απλά και καθημερινά προκειμένου να αποτελέσουν μια πλατφόρμα "προσεδάφισης".

Μπήκα στη "μαζική" διαφήμιση ελπίζοντας ότι η ποσότητα θα φέρει και την ποιότητα. 

Πρέπει να πάμε αρκετά μακριά, αλλά αξίζει τον κόπο.

Όλα τα βιολογικά συστήματα υπακούουν στους δαρβινικούς κανόνες εξέλιξης. Ανταγωνίζονται σε πολλαπλά επίπεδα. Ένα είναι των πόρων. Ποιο είναι το "άριστο"; Όσο και αν σου φαίνεται ισοπεδωτικό, είναι αυτό που επιβιώνει!

Άριστο κοινωνικό σύστημα είναι επίσης το σύστημα που επιβιώνει. Αν οι κοινωνίες με απολυταρχικά καθεστώτα επικρατήσουν δια παντός αυτών με δημοκρατικά, λυπάμαι πολύ, αλλά η απολυταρχία είναι το άριστο σύστημα. 

Ο τύπος δημοκρατίας που έχουμε σήμερα όλα δείχνουν ότι τελειώνει.

Αφού αναφέρεσαι στους άριστους, ποιοί είναι οι άριστοι; Με ποια κριτήρια θα τους κρίνουμε; Με τεστ IQ; Με τα χρήματα; Με την αντοχή των έργων τους στο χρόνο; Με κριτήρια επαγγελματικής καταξίωσης; Και ποιοί θα αποφασίσουν τα κριτήρια; Οι ίδιοι οι άριστοι; Μα αν τα αποφασίσουν οι ίδιοι, οι υπόλοιποι δε θα τους θεωρούν άριστους! Αν το αποφασίσουμε όλοι, πως θα βρούμε τα άριστα κριτήρια για τους αρίστους από τη στιγμή που δεν είμαστε όλοι άριστοι; Θα συμφωνήσουμε με τους άριστους; Μα αφού δεν ξέρουμε ποιοί είναι ακόμη!

Εκ των προτέρων λοιπόν δεν μπορούν να καθοριστούν οι άριστοι παρά μόνο τοπικά (μαθηματικά ομιλώντας, σε κάποια διάσταση π.χ. στη βαθμολογία του σχολείου).

Άριστο είναι το κοινωνικό σύστημα που επιβιώνει, αν μιλάμε για κοινωνίες, και άριστοι αυτοί (αν υπάρχουν!) που η συμβολή τους ήταν καθοριστική στην "επιτυχία του".

Συνεπώς δεν τίθεται θέμα να ψηφίζονται οι άριστοι. Κανένας μας δεν τους ξέρει.

Θα θέσω ένα άλλο ερώτημα τώρα: θα μπορούσαμε όλοι στη ζωή να είμαστε μόνο κλέφτες; Ποιον θα κλέβαμε; (ή όλοι ανήθικοι;)

Στην υπερδημοκρατία λοιπόν όλοι θα ανταγωνιζόμασταν να κερδίσουμε ψήφους. Και έστω ότι όλοι θα κάναμε τα πιο ανήθικα (με τα σημερινά δεδομένα) πράγματα γι' αυτό. Οι γυναίκες θα ήσαν όλες πόρνες και θα ψηφιζόντουσαν οι πιο πόρνες, οι άνδρες όλοι κλέφτες, εγκληματίες και θα ψηφιζόντουσαν αυτοί που λάδωναν περισσότερο τους ψηφοφόρους. Σόδομα και Γόμορα! Νομίζεις ότι θα χρειαζόταν να παρέμβει ο Θεός;

Μοιραία, λόγω της "ιεραρχικής δομής"  λίγες πόρνες θα τα "κατάφερναν" να "αναδειχθούν". Δεν έχουν όλες τα ίδια φυσικά κάλλη και το "ταλέντο". Και οι υπόλοιπες θα ανακάλυπταν την "ηθική". Και θα άλλαζαν το "παιχνίδι". Τα ανάλογα θα συνέβαιναν και στους άνδρες. Δε θα μπορούσαν όλοι να είναι πετυχημένοι κακοποιοί κοκ...

Σκέψου πως είναι η υπερδημοκρατία λίγο διαφορετικά. 4 άτομα μια δημοκρατία. 12 άτομα 3 δημοκρατίες α' επιπεδου, στη βάση + 1 που τις περιέχει όλες. 36 άτομα 9 δημοκρατίες + 3 που περιέχει από 3 + 1 που τις περιέχει όλες κοκ. Ένας δάσκαλος επηρεάζει στη ζωή του τουλάχιστον 1000 παιδιά. Θα πρέπει για να γίνει δάσκαλος να ψηφιστεί από περίπου 1000 άτομα και άρα πρέπει να βρίσκεται στο 6 επίπεδο από τη βάση. Πως θα φτάσει εκεί; Υποσχόμενος ότι θα βάζει σε όλα τα παιδιά άριστα; Και έστω ότι έφτασε και αρχίζει να μοιράζει άριστα. Τι θα γίνει όταν τα παιδιά αυτά θα αναγκαστούν να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για θέσεις που είναι λιγότερες από αυτά; Τα περισσότερα θα "αποτύχουν" και οι γονείς θα ανακαλύψουν ότι τα άριστα δεν έφταναν. Τότε θα προκρίνουν άλλο "δάσκαλο". Κάποιος για να γίνει δάσκαλος θα πρέπει να ψηφιστεί από 1000 άτομα αλλά και να συνεχίζει να ψηφίζεται! Αλλά φαντάσου το λίγο παραπάνω... Και άλλοι θα θέλουν να γίνουν δάσκαλοι, μπορεί όλοι να υπόσχονται "άριστα"; Και αν όλοι υπόσχονται "άριστα" ποιον θα διαλέξουν; Μήπως αυτόν που εκτός από το να μοιράζει "άριστα" δε θα μοιάζει και με... παιδεραστή;  Θέλω να πω ότι θα υπάρξουν και άλλα κριτήρια. Το ποιος είναι ο "αρεστός" δεν είναι τόσο μονοδιάστατο.

Τώρα έστω ότι ένα σύνολο γειτονικών δημοκρατιών έχει ως πολίτες παρανόμους που αλληλοκαλύπτονται και λειτουργούν εις βάρος των άλλων. Ας φανταστούμε μια μικρή πόλη της Ελλάδας. Εκεί έτυχε όλοι να είναι παράνομοι. Ζουν εις βάρος των άλλων πόλεων με διάφορους τρόπους. Γιατί υποθέτεις ότι οι άλλες πόλεις ή οι άλλες δημοκρατίες δε θα το ανακαλύψουν;  Στην υπερδημοκρατία υφίστανται χιλιάδες αλληλοεξαρτημένων δημοκρατιών και όλες μέσα στην ολική ιεραρχία υποβάθρου. Μπορείς να διανοηθείς πόσοι θα "παλεύουν" για το "καλό" μας; Φαντάσου ότι ένα σύνολο δημοκρατιών που εκκινούν από το 6 επίπεδο από τη βάση είναι παράνομο (σχηματικά περικλείονται σε ένα τρίγωνο με κορυφή στο επίπεδο 6, μικρότερο του τριγώνου όλης της ιεραρχίας). Σε αυτό το επίπεδο επιθυμούν να ανέβουν πολίτες από το πέμπτο και είναι 3πλάσσιοι στον αριθμό και βέβαια όλοι αυτοί που από το 6 θέλουν να ανέβουν παραπάνω. Οι υπόλοιπες δημοκρατίες πλην των παραμόνων θα αντιλαμβάνονται ενέργειες εις βάρος των. Χιλιάδες υποψηφίων θα προσπαθεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Ποιους να "σταματήσεις"; 

Αποκλείω το ενδεχόμενο μιας τέτοιας περιοχής. 

Και επιπλέον δε μπορεί να υπάρξει το φαινόμενο του Πετράκη στην Υπερδημοκρατία. Σήμερα μπορεί γιατί το μέλλον σου δεν εξαρτάται από του γείτονά σου και "βγάζουμε τα μάτια μας". Όταν όμως και οι φόροι που πληρώνεις εξαρτώνται από αυτόν (δες σε παρακαλώ το "οι φόροι στην υπερδημοκρατία") τότε θα λειτουργείς τελείως διαφορετικά.

Μην προεκτείνεις το σήμερα στο περιβάλλον της Υπερδημοκρατία. Σήμερα οι περισσότεροι αρνούνται να είναι πολίτες. Σχεδόν ο καθένας μόνος του προσπαθεί να σώσει το "τομάρι" του. Αυτό σύντομα θα αντιληφθούμε ότι είναι η ολική καταστροφή. Έφτασε ο χρόνος. Είναι διαφορετικό να ψηφοθηρούν μερικοί από το να το πράττουν όλοι. Και είναι διαφορετικό να έχεις διαφορετικούς τρόπους απόκτησης κοινωνικής ισχύος από το να έχεις μόνον αυτόν της επιλογής σου από τους γείτονες. 'Απειρα διαφορετικό!

Για προσομοίωσε σε παρακαλώ το σύστημα σε ολικό επίπεδο και υπό τις βασικές του παραδοχές εκ νέου!  

Στο τέλος θα δεις ότι θα ψηφίζονται οι "άριστοι"."

Να μην αμφιβάλλεις ότι ανάμεσα στους κομματικούς υποψηφίους αρχηγούς ο κόσμος την "άριστη" επιλογή κάνει. Είναι όμως αυτοί οι "άριστοι"; 

Και προσοχή: Η υπερδημοκρατία δεν καταργεί τα κόμματα! Αλλά έχει τον τρόπο της να παρεμβαίνει σε αυτά.

Με φιλικούς χαιρετισμούς.

Ο.Δ.

Μείωση του κόστους δε σημαίνει μείωση των σημείων εκπαίδευσης κυρία Διαμαντοπούλου (& κρατιστές)

Της είπαν να περιορίσει τα κόστη του υπουργείου της προφανώς. Και η ταλαντούχα πολιτικός (στα 26 της εξελέγη νομάρχης!!! - τα θαυμαστικά είναι για το "σοφό" "δημοκρατικό" λαό όχι για το ταλέντο) χρυσή μαθήτρια του "μεγάλου" Ανδρέα αποφάσισε να συγχωνεύσει σχολεία.
Οι αποφάσεις των πολιτικών στη "δημοκρατία" έχουν ως κριτήριο πρόκρισης  αποκλειστικά το πολιτικό κόστος. Αλλά πέραν τούτου, οι πολιτικοί είναι ανίκανοι να διακρίνουν το κοινωνικό κόστος. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΤΩΝ ΨΗΦΩΝ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ.
Η επιλογή της αύξησε το ιδιωτικό κόστος, μέρος του κοινωνικού και συνεπώς το κοινωνικό, αφού η συγχώνευση των σχολείων οδηγεί τους πολίτες σε απώλεια χρόνου διότι οι μαθητές και οι συνοδοί γονείς θα πρέπει να διανύουν μεγαλύτερες αποστάσεις και χρήματος αν χρησιμοποιήσουν το αυτοκίνητό τους ή λεωφορείο.
Επιπλέον είναι μέτρο που ευνοεί την περαιτέρω συγκέντρωση του πληθυσμού αυξάνοντας το ψυχολογικό κόστος λόγω μείωσης του ζωτικού χώρου αλλά και ερημοποιώντας ακόμα περισσότερο την περιφέρεια. Με τη συγκέντρωση αυξάνονται οι τιμές της γης στα κέντρα, των κατοικιών, των ενοικίων κλπ.
Η λύση της μειώνει τα κόστη του υπουργείου αφού μειώνονται τα χρησιμοποιούμενα κτίρια μαζί με όλα τα έξοδα λειτουργίας των.
Ποιές ήταν οι εναλλακτικές για να παραχθεί το ίδιο έργο στα υπάρχοντα σημεία; Ή να μειώσει το προσωπικό ή τις ώρες απασχόλησής του αυξάνοντας και στις δυο περιπτώσεις την παραγωγικότητά του  ή να μειώσει τους μισθούς.
Η σύγκρουση με το συνδικάτο θα είχε ως αποτέλεσμα ένα μεγαλύτερο πολιτικό κόστος και έτσι επιλέχθηκε η μόνιμη λύση, το κόστος να περάσει στην κοινωνία. Η συνέχεια του Καλλικράτη και του Καποδίστρια.
Η κυρία υπουργός έκανε ότι θα έκανε και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός στη θέση της. Αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι το επίπεδο μισθών στην Ελλάδα για την παραγωγικότητα της εργασίας που προσφέρεται δε μπορεί να στηριχθεί. Οι στρεβλώσεις στη χώρα συνεχίζουν να αναπτύσσονται και η κοινωνική κατάρρευση θα είναι εκκωφαντική. Δυστυχώς οι περισσότερες είναι δυσδιάκριτες και οι πολίτες δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν το αποτέλεσμά τους παρά μόνο όταν η σωρρευτική δράση τους οδηγεί σε τραγωδίες. Δυο ιστορικά παραδείγματα είναι ο Χίτλερ και ο Λένιν. Αντίστοιχα του τυφλού εθνικισμού και του μαρξισμού.
Θα υποδεικνύουμε συνέχεια τις στρεβλώσεις. Επειδή όμως αναπτύσσουμε λεπτές επιχειρηματολογίες σε λίγες γραμμές σας παρακαλούμε να εκφράζετε τις απόψεις σας προκειμένου να βελτιώσουμε την επικοινωνία.
Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το.

Αποκέντρωση και η ανάγκη ενός οράματος για την Ελλάδα

Οι μεγάλες πολυεθνικές αλλά και οι σοβαρές επιχειρήσεις έχουν ρητά διατυπωμένη τη δήλωση αποστολής (mission statement). Εκεί μπορεί να δει κανείς στοιχεία του οράματος της επιχείρησης αλλά και των μεθόδων υλοποίησης και των ηθών της.
Δυστυχώς τα μειονεκτικά ανθρωπάρια της πολιτικής απέχουν από αυτά. Ειδικά στη χώρα μας υιοθετούμε προσωρινά οράματα που αποδίδονται και συνθηματολογικά. Είναι ένας ακόμα λόγος που δεν επιτρέπει την κοινωνική συνοχή αλλά και την κοινή κατεύθυνση και που έκαναν τον "μεγάλο" Καραμανλή να μιλήσει για φρενοκομείο.
Κάποια στιγμή ελεύσει του ΠΑΣΟΚ (1981) μιλούσαν για αποκέντρωση. Ποτέ δεν έγινε. Η Ελλάδα είναι η Αθήνα. Και όχι γιατί συγκεντρώνει το 1/3 του πληθυσμού. Αλλά γιατί παράλληλα συγκεντρώνει το 95% των ανθρώπων που έχουν σύγχρονες δεξιότητες.
Αυτό ενέχει πολλά κακά. Κατ' αρχήν αναρωτηθείτε τι Ελλάδα θα είχαμε αν ... βυθιζόταν η Αθήνα. Από ένα σεισμό 9 ρίχτερ. Θα "χανόταν" και οι Ελλάδα απλά.
Επιπλέον υφίσταται στρέβλωση στο οικονομικό μοντέλο. Ο πόρος γη κατέστη πανάκριβος στην Αθήνα με παράλληλη υπ' αξιοποίηση της υπολοίπου Ελλάδας. Οι μεγαλύτερες πόλεις υποθάλπουν μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Χρειάζονται δυσανάλογα υψηλού κόστους υποδομές (μετρό κλπ). Αλλά και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής. Ρύπανση, περιορισμός του ζωτικού χώρου των ανθρώπων που οδηγεί σε ιδιότυπες συμπεριφορές κλπ.
Σε μια γραμμή σε προηγούμενη αναφορά αναφέρθηκα και τώρα γίνομαι αναλυτικότερος σε έναν τρόπο αποκέντρωσης. Κατ' αρχήν να σημειωθεί ότι τέτοιες προσπάθειες είναι μακροχρονίου χαρακτήρα γιατί τυχόν βραχυχρόνιες αλλαγές κρύβουν μεγάλα κόστη π.χ. στην Αθήνα υφίστανται και κατοικίες για 4 εκ. κατοίκους. Είναι αδύνατον να το αγνοήσεις. Δε μπορούν να εγκαταλειφθούν ξαφνικά.
Υπήρξαν κάτι κίνητρα αποκέντρωσης βλακώδη. Υπάρχουν ακόμα. Προσπαθούν να δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης μέσω της μετεγκατάστασης επιχειρήσεων ή δημιουργίας νέων στην περιφέρεια. "Πηγαίνουν" απλά "ανάποδα".
Τα άτομα αφού έρχονται στην Αθήνα προφανώς προσδοκούν μεγαλύτερα οφέλη. Το προφανές είναι ότι πρέπει να ισορροπήσεις τα οφέλη αυτά με τα οφέλη που θα είχαν αν έμεναν σε περιοχή της περιφέρειας. Πολύ απλά μπορείς να αρχίσεις να επιβαρύνεις το κόστος διαμονής στην Αθήνα και να το χαμηλώνεις στην περιφέρεια μέσα από μια αυτοχρηματοδοτούμενη λειτουργία.
Υποθέστε ότι θέλουμε να καταλήξουμε με τον πληθυσμό ισοκατανεμημένο σε 100 σημεία - περιοχές της χώρας. Υποθέστε ότι είμαστε 10.000.000. Ονομάστε ένα τέλος που θα πληρώνει ο κάθε κάτοικος μηνιαία "αποκέντρωσης" και υποθέστε ότι ξεκινά στο 1 ευρώ. Κάθε μήνα συγκεντρώνονται 10.000.000 ευρώ. Σε κάθε 1 από τα 100 σημεία θα κατευθύνεται το 1/100 των χρημάτων (για τις υποθέσεις μας 100.000 Ευρώ) και θα ισοκατανέμεται στους κατοίκους. Αν ένα σημείο έχει 10.000 κατοίκους κάθε κάτοικος θα λαμβάνει 10 ευρώ μηνιαίως. Αυτό θα αντιστοιχεί σε 9 ευρώ πρόσθετο εισόδημα αφού καταβάλλει και αυτός 1 ευρώ ανά μήνα.
Κάποιος αμέσως θα πει ότι το κίνητρο είναι ιδιαίτερα μικρό. Προσέξτε: πάντα θα σκεφτόσαστε λαμβάνοντας τα εξής πράγματα οπωσδήποτε για τα φαινόμενα: για όλα την αβεβαιότητα που υφίσταται για κάτι που μέλλει να συμβεί. Και ειδικά για τα κοινωνικά, τις προσδοκίες που δημιουργούνται.
Ακόμα και με αυτό το "ανύπαρκτο" ποσό έχει διαγραφεί μια πολιτική και μια τάση και τα άτομα θα αρχίζουν να αναθεωρούν τα σχέδιά τους.  Στα περιφερειακά σημεία θα αρχίσουν να σκέφτονται ότι θα προστεθούν νέοι κάτοικοι και θα προγραμματίσουν διαφορετικά τη ζωή τους. Στην Αθήνα θα σταματήσουν να φτιάχνουν εμπορικά κέντρα και μετρό κλπ.
Στο όριό της, μια τέτοια πολιτική και με μη αύξηση του πληθυσμού θα οδηγούσε τη χώρα σε μια με 100 πόλεις των 100 χιλιάδων. Το τέλος αποκέντρωσης θα μπορούσε να αυξηθεί μέχρι του σημείου της "άριστης" ροής. Αυτόματα θα εκαταργείτο όταν...! (γιατί;)
Αυτό το μέτρο λοιπόν "δουλεύει" διαφορετικά. Χρηματοδοτεί κατ' ευθείαν τα εισοδήματα και αυτή είναι η αύξηση που θα φέρει τις επιχειρήσεις προς τα άτομα και όχι το ανάποδο που παράγει στρεβλώσεις, ένα προϊόν ηλιθίων (συγγνώμη για τις λέξεις που χρησιμοποιώ αλλά θα το κάνω δια βίου μήπως και κάποτε αλλάξετε την εικόνα για αυτούς που ψηφίζετε και που φαυλοκυκλικά επιβάλλονται - τέτοια παιδεία σας δίνουν - αυτούς ψηφίζετε - που τέτοια παιδεία σας δίνουν κοκ και κανείς δε φταίει. Προσπαθώ να "σπάσω" τον κύκλο).
Η αποκέντρωση δεν είναι ένα όραμα από μόνη της. Αλλά θα έπρεπε να αποτελεί στοιχείο του. Και τότε δε θα μιλούσαν ούτε για μετρό στη Θεσσαλονίκη αλλά ούτε για το νέο δράμα τυχοδιωκτισμού της αξιοποίησης του Ελληνικού στην Αθήνα.
Η χώρα πηγαίνει στα τυφλά. Αλλάξτε το. Οι πολιτικοί συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο.
Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το.

Ποιοί είναι οι πραγματικοί ανθέλληνες

Στρέφονται οι περισσότεροι εναντίον των πολιτικών. Και αρκετοί εναντίον των πολιτών που τους ψηφίζουν. Κακώς.
Οι πολλοί δεν έχουν την κρίση να διακρίνουν το τι πραγματικά εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Το περιβάλλον είναι πολύπλοκο. Η προσπάθεια ερμηνείας του και πρόβλεψής του απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες. Έτσι έλκονται από διεγερτικά συνθήματα, πρόσκαιρα οφέλη, λαμπερά ονόματα του συρμού.
Παίξαν χρηματιστήριο και "εσφαγιάστησαν", παρακολουθούν τηλεόραση (ειδικά Λαζόπουλο, Αναστασιάδη και ράδιο αρβύλα), εξαρτούν τη ζωή τους από πρότυπα, ψηφίζουν.
Οι πολιτικοί από την άλλη, ματαιόδοξες φιγούρες που αρέσκονται στην προβολή, μέτρια γεννήματα της φύσης που δε βρήκαν ευκολότερο τρόπο κοινωνικής επιτυχίας από αυτόν που προβλέπουν τα κόμματα. Στην αρχή εξαπατούν τον εαυτό τους θεωρώντας τον κάτι μεταξύ σωτήρα και αγίου και κατόπιν εξαπατούν και τους άλλους και χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να μείνουν στη σκηνή.
Υπάρχει και το κεφάλαιο, οι μεγάλοι επιχειρηματίες. Αυτοί απλά έχουν υψηλότερη από το μέσο όρο ροπή προς τον κίνδυνο. Οι κατηγορίες εναντίον τους είναι υπέρμετρες, αλλά πρέπει πάντα να βρίσκεται ένας τρόπος για να ερμηνεύονται πραγματικά ή φανταστικά φαινόμενα.
Ποιοί μένουν; Να σας βοηθήσω λίγο. Σκεφτείτε έναν ταλαντούχο καρδιοχειρουργό. Αυτός έχει ικανότατη κρίση. Δεν προβάλλεται. Δε ρισκάρει. Και έχει κερδίσει εκατομμύρια ευρώ. Σκεφτείτε ένα ικανό μηχανικό. Σκεφτείτε όλους εκείνους τους προικισμένους επιστήμονες που μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και χωρίς ανάληψη κινδύνου επιδίδονται στη συσσώρευση πλούτου και στην απόλαυση μιας παραδείσιας ζωής. Δεν προκαλούν. Δε νευριάζουν. Δεν πιστεύουν. Είναι πάνω από την ηθική και τις περιττές αξίες. Και μια από αυτές είναι η πατρίδα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ανθέλληνες! Οι πολιτικοί κλπ. απαλλάσσονται λόγω βλακείας!
Είναι μια τάξη που θα πρέπει να εντάξει τις δυνάμεις της στο κοινωνικό συμφέρον. Είναι το μυαλό μιας κοινωνίας. Σήμερα, το πιο αμοραλιστικό κομμάτι της.
Δε θα μπορούσαν στην κρίση που ζούμε να συναθροιστούν 10 από αυτούς και να βγουν στα μέσα, να διεκδικήσουν την ηγεσία; Έχουν τα πάντα. Χρήμα, γνωριμίες και κυρίως ικανότητες.
Μόνο η Υπερδημοκρατία μπορεί να αλλάξει τη δράση τους. Το πρόβλημα είναι ότι η Υπερδημοκρατία δεν είναι σύνθημα. Θα μπορέσει να γίνει κατανοητή από πολλούς πολίτες; Μπορούν οι πολίτες να καταλάβουν τη λειτουργία της ιεραρχικής δομής ή απλά η ιεραρχία ως έννοια θα τους παραπέμπει στην εκκλησία και στο στρατό; Η απάντηση είναι δική σας.
Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το.