Τι κοινό έχουν Νταλάρας, Τζούλια και Coca Cola; Ή Πνευματική ιδιοκτησία, δημόσια αγαθά, ο κύριος παράγοντας πλουτισμού και Υπερδημοκρατία - Μέρος Α’

Έχει χυθεί από μελάνι, ύλη, χρόνος και πολύ αίμα για το θέμα της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο με κύριο θεωρητικό ανάλυσης της «αδικίας» τον Μαρξ.

Ακούγονται και γράφονται επίσης πολλά, αρνητικά σχεδόν όλα, για την ΑΕΠΙ (Ανώνυμος Εταιρεία Πνευματικής Ιδιοκτησίας), την εταιρεία προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας που παραδόξως προστατεύει ως επί το πλείστον αριστερούς! Αφού αριστεροί (ή ομοφυλόφιλοι κατά Χατζιδάκι) είναι οι περισσότεροι καλλιτέχνες. (Ευαισθησία και αριστερά «πάνε» μαζί, ειδικά στη χώρα μας που η αριστερά την μονοπωλεί! (Όσο και αν με συμβουλεύουν να κρατώ ένα επίπεδο (ακαδημαϊκό(;)) δε μπορώ να μην εκφράσω την αηδία που νοιώθω για τους μονοπωλητές αρετών και αξιών και την αριστερά που της περισσεύουν. Ως πότε αυτά τα εμετικά εξωπλάσματα θα καθορίζουν το περιεχόμενο του «δίκιου»; Και αν αυτά αποτελούν το «συγκριτικό» βαθμό της έκφρασής μου, τι μπορεί να αποτελεί τον «υπερθετικό» όταν μιλώ για το ΠΑΣΟΚ και το συνώνυμό του «αμοραλισμό»;).

Υφίστανται κάποια αγαθά τα οποία έχουν οριακό κόστος παραγωγής μηδέν (ή ελάχιστο). Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή μιας επιπλέον μονάδας προϊόντος δεν κοστίζει. Π.χ. όταν έχει παραχθεί μια εφαρμογή λογισμικού, η παραγωγή ενός αντιτύπου της έχει κόστος σχεδόν μηδέν. Ή μια ραδιοφωνική εκπομπή δεν επιβαρύνεται αν προστεθεί ένας ακόμα ακροατής. Μια γέφυρα δεν κοστίζει περισσότερο αν εξυπηρετήσει έναν ακόμα διερχόμενο. Κ.λ. πάρα πολλά!

Αποτελεί οιωνεί θεώρημα κοινωνικής ευημερίας ότι η αγοραία τιμή ενός αγαθού θα πρέπει να ισούται με το οριακό της κόστος προκειμένου να επιτυγχάνουμε το μέγιστο της κοινωνικής ευημερίας (αναγκαία συνθήκη). Συνεπώς, αγαθά μηδενικού οριακού κόστους θα πρέπει να παρέχονται σε μηδενική τιμή (άλλως θα υποκαταναλώνονται). Και άρα το δημόσιο θα πρέπει να ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ την παραγωγή τους (και όχι κατ’ ανάγκη να τα παράγει, ανάθεμα, τα δημόσια αγαθά μπορεί να είναι και δωρεάν και να παράγονται από ιδιώτες σε ένα αξιοπρεπές κόστος, ακούτε γελοίοι – ψηφοθήρες – «σοσιαλιστές» ή αμερικάνοι και ΣΙΑ του «υπαρκτού καπιταλισμού»;)

Θα ήταν μια λύση να «κρατικοποιήσουμε» τον Νταλάρα που τα παίρνει τώρα από την ΑΕΠΙ ώστε η τελευταία να μην υφίσταται; Σε ποιά τιμή; Και αν μετά ο «αηδός» δε μας έκανε τη χάρη να «δημιουργεί»; Εγώ ζωή χωρίς Νταλάρα δε διανοούμαι!

Αλλά δεν είναι μόνο ο Νταλάρας. Η Τζούλια; Πόσο θα έπρεπε να την πληρώνει το κράτος για να μας χαρίζει το αποτέλεσμα του ιδρώτα της επί της οθόνης; (Βλέπετε Θεοδωράκης (αριστεροί) και πορνό πόσα κοινά έχουν; Όλοι οι δημιουργοί χρήζουν προστασίας της πνευματικής και άλλων ιδιοκτησιών!!!).

Η οικονομική επιστήμη αδυνατεί να δώσει τη «σωστή» τιμή στα δημιουργήματα και τους δημιουργούς (και σε πολλά άλλα βέβαια) και έτσι έχουμε τις τετριμμένες λύσεις του ισχύοντος  καθεστώτος (δημοκρατίας).

Μια δυσδιάκριτη προέκταση των ανωτέρω είναι η περίπτωση της ενσωμάτωσης άυλων αγαθών στα προϊόντα και υπηρεσίες. Φόρμουλες, τεχνολογίες παραγωγής, διαχείριση μάρκας (branding), design, κλπ. αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο και μέρος της αγοραίας τιμής των προϊόντων και παράγουν κέρδος. Αυτά κυρίως μεταξύ άλλων λιγότερης σημασίας, και όχι η κατοχή κεφαλαίου από τον κεφαλαιοκράτη, και όχι η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης είναι οι παράγοντες πλουτισμού. Οι τιμές των διαφόρων τιμών των συντελεστών  παραγωγής διαμορφώνονται από τη ζήτηση και την προσφορά τους. Η διαφορά τιμής ενός προϊόντος και του  κόστους των συντελεστών παραγωγής του βλακωδώς αναζητείται (ακόμα) στην υπεραξία της εργασίας (αν είναι αρνητική μήπως έχουμε υποαξία της εργασίας;). Σήμερα μάλιστα πολύ επιτυχώς αξιοποιούν οι marketers τα δημόσια αγαθά (αυτά που έχουν οριακό κόστος παραγωγής μηδέν). Πουλάνε εφημερίδες μαζί με DVD! (Άλλως δε θα πουλούσαν!!!). Και να πως βγάζει λεφτά η Coca Cola (είδατε πως πάει με όλα;)!

Καλά όλα αυτά. Είναι δίκαιο όμως κάποιος να γράφει ένα τραγουδάκι ή να πετάει λίγο βυζ..κι και να βγάζει (σε μερικές περιπτώσεις) περισσότερα χρήματα από ότι ο μέσος άνθρωπος σε όλη του τη ζωή;

Συνεχίζεται...

Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το!

Επιχειρήματα κατά και υπέρ της Υπερδημοκρατίας με αφορμή ένα σχόλιο

Λάβαμε το εξής σχόλιο:

Κατ' αρχήν, είναι θετικό που υπάρχουν ακόμα σκεπτόμενοι πολίτες σε αυτή τη χώρα. Τώρα, όσο αφορά το σύστημα που ονομάζεις "Υπερδημοκρατία", αν δε με απατά η μνήμη μου, κάτι παρόμοιο είχε εφαρμογή στην αρχαία Σπάρτη (όχι με τριάδες όμως, αλλά με δεκάδες).

Στην πράξη, το σύστημα δεν μπορεί να δώσει κάτι περισσότερο απ' ότι η σημερινή αστική δημοκρατία μας... Ίσως μάλιστα να είναι και λιγότερο δημοκρατικό, αφού η επιλογές στο επίπεδο της βάσης (κατώτερο επίπεδο) είναι πάντα οι ίδιες, με αποτέλεσμα το σύνολο της δομής να παραμένει σχετικά αμετάβλητο. Ενδεχομένως, για παράδειγμα, μεταξύ των Α Β και Γ να ψηφίζεται ο Β, αλλά αν η σύνθεση ήταν Α Β και Δ, να ψηφιζόταν ο Α. Επειδή η δομή είναι στη βάση της στεγανή και οι επιλογές γίνονται σχεδόν πάντα με τα ίδια κριτήρια (άσχετα με το ποια είναι τα κριτήρια αυτά), οι επικεφαλής κάθε τριάδας θα είναι σχεδόν πάντα οι ίδιοι.

Επιπλέον, το δικαίωμα του καθενός να εκφράζει ανοιχτά και ελεύθερα την άποψή του, σε αυτό το σύστημα καταργείται, αφού το δικαίωμα του να εκπέμπει κάποιος ένα μήνυμα, περιορίζει τους δέκτες του μηνύματος σε όσους βρίσκονται σε χαμηλότερο ιεραρχικό επίπεδο και μάλιστα χωρίς κανένας να έχει δικαίωμα να ανέλθει ιεραρχικά πάνω από το επίπεδο που βρίσκεται: π.χ. ένα πολίτης σε επίπεδο 10, δεν μπορεί να απευθυνθεί σε πολίτες του επιπέδου 9. Ακόμα και έτσι όμως, οι πολίτες του επιπέδου 10, ακόμα κι αν συμφωνούν με όσα λέει κάποιος, δεν μπορούν να τον ψηφίσουν, αν δεν είναι μεταξύ των "ψηφοφόρων" της ομάδας στην οποία έχει οριστεί ο πολίτης αυτός.

Αν το καλοσκεφτείς, αν είχε εφαρμογή η "Υπερδημοκρατία" που λες, το πιθανότερο είναι ότι οι μόνοι ακροατές σου θα ήταν τα άτομα του στενού οικογενειακού σου περιβάλλοντος (και φυσικά το ιστολόγιο αυτό δεν θα επιτρεπόταν να υπάρχει, ή δεν θα είχε νόημα να υπάρχει).

Η αστική μας δημοκρατία έχει αποτύχει, όχι επειδή δεν είναι δημοκρατία, αλλά επειδή οι μηχανισμοί που έχουν δημιουργηθεί (διάβαζε κόμματα), πρακτικά δεν επιτρέπουν σε άτομα που δεν ανήκουν σε αυτούς να θέσουν τον εαυτό τους στην κρίση των πολιτών-εκλογέων. Έτσι, όποιος έχει κάτι να προτείνει, είτε πρέπει να γίνει μέρος αυτών των μηχανισμών (άρα τελικά να αλλοτριωθεί, μέσα στο μηχανισμό), είτε να προτείνει ότι έχει να προτείνει χωρίς όμως να έχει πρακτικά τη δυνατότητα να το θέσει σε κάποιο είδος κρίσης-εκλογής. Και αυτή είναι ακριβώς η αδυναμία που έχει και το σύστημα που προτείνεις και εσύ. Η μόνη διαφορά, είναι στο ποιοί απαρτίζουν τη βάση, δηλαδή το χαμηλότερο επίπεδο.

Ακολουθεί η απάντησή μας:

Η δημοκρατία ως πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας, που συνηθίζεται να χαρακτηρίζεται ως «άμεση», απεβίωσε μαζί με τον Περικλή.

«Αναστήθηκε» ως «αντιπροσωπευτική» κυρίως με τη Γαλλική επανάσταση. Ένα βασικό ερώτημα είναι εαν οι πολίτες με τη ψήφο τους, αναδεικνύοντας τους αντιπροσώπους τους, ελέγχουν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ τις κρίσιμες για μια κοινωνία παραμέτρους (κοινωνική δικαιοσύνη, ατομικά δικαιώματα κλπ).

Πολιτική είναι η διεργασία κατανομής της κοινωνικής ισχύος. Η κοινωνικές παράμετροι που πρέπει να ελεγχθούν αποτελούν απόλυτα συνάρτηση αυτής της κατανομής. Είδατε εσείς κάποιον αποτελεσματικό έλεγχο του συνδικάτου των ταξιτζήδων στην πρόσφατη απεργία; Οι χιλιάδες φορείς κοινωνικής ισχύος μπορούν να ελεγχθούν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ από τους δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους; Δεν φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί οι δεκάδες φορείς  κοινωνικής ισχύος δεν αφήναν κανένα ουσιαστικό περιθώριο στις κυβερνήσεις για επιλογές πέραν του δανεισμού για την ικανοποίηση των ομάδων συμφερόντων; Να θυμίσω τον κύριο Χατζηγάκη που εν μέσω κρίσης την άνοιξη του 2009 έδωσε 500 εκατομμμύρια στους αγρότες που είχαν καταλάβει τις οδικές αρτηρίες;

Επιπλέον, η κατανομή κοινωνικής ισχύος διαμορφώνεται με όλες τις δυνατές κατηγορίες πράξεων των πολιτών πέραν της ψήφου: με τις αγορές τους οι πολίτες «ψηφίζουν» επιχειρήσεις και επιχειρηματίες, με την τηλεθέαση εκπομπές, κανάλια, τηλεοπτικά πρόσωπα κλπ. Δεχόσαστε εσείς τον κύριο Λαζόπουλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης; Τον κύριο Βγενόπουλο; Πως μπορεί να τους ελέγξει η «δημοκρατία»; Ποιά «δημοκρατία»; Των ευρώ (ο Ρουσσώ κ.α. δε δέχονται ότι μπορεί να υπάρξει δημοκρατία υπό ανισοκατανομή του πλούτου); Των τηλεθεατών; Των «διαδικτυομένων»;

Οι πολιτικοί υπό το παρόν σύστημα και άγγελοι να ήσαν, θα διαπλέκονταν. Το σύστημα είναι υπό κατάρρευση όχι λόγω της (υπαρκτής) φαυλότητας των πολιτικών ή γιατί δεν υπάρχουν υγιείς φωνές ή δε μπορούν να ακουστούν, αλλά λόγω εγγενούς αδυναμίας. ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ. Μπόρεσε να επιβιώσει αφού ανταποκρίθηκε στις συνθήκες υπό, και για, τις οποίες παρήχθη, αλλά καταρρέει κάτω από το κράτος της ραγδαίας μεταβολής των.

Θα συνεχίσουμε τα επιχειρήματά μας λίαν συντόμως.

Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το!

Ευκαιρίες στο περιβάλλον συνεχούς επιτάχυνσης αλλαγών

Εξαιρέσει των γερασμένων ηλικίας 20 ετών (περίπου), της γενιάς των 700 ευρώ και των υπολοίπων φυτών & παρασίτων ας δούμε τι ευκαιρίες έχουμε οι υπόλοιποι να  δημιουργήσουμε και να ευημερήσουμε.

Μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές που προσφέρει ευκαιρίες είναι η αύξηση της διάρκειας ζωής των ανθρώπων. Αυτό το ευχάριστο γεγονός συνοδεύεται όμως από την αύξηση αναγκών φροντίδας για τους ηλικιωμένους. Επίσης, μεγαλύτερη ηλικία σημαίνει και περισσότεροι άνθρωποι με άνοια, αλτσχάιμερ κλπ. Αυτά σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα, γιατί στο παρελθόν αναλάμβαναν τη φροντίδα τα παιδιά, δημιουργούν την ανάγκη δημιουργίας ειδικών προϊόντων και υπηρεσιών και αλλαγή στη σύνθεση του προϊόντος που παράγει η κοινωνίας  μας.

Οι ηλικιωμένοι έχουν όλες τους τις αισθήσεις λιγότερο ικανές. Χρειάζονται προϊόντα και περιβάλλοντα που να αμβλύνουν αυτό το πρόβλημα. Είναι πιο ευάλλωτοι σε οποιαδήποτε σωματική καταπόνηση. Έχουν πιο αργά αντανακλαστικά. Κλπ. Μπορούν να δημιουργήσουμε «πάρκα» μέσα στα οποία θα λειτουργούν ασφαλέστερα και με μεγαλύτερη άνεση.

Η μεγαλύτερη πρόκληση όμως είναι να μπορέσουμε να συνεργαστούμε μαζί τους και να αξιοποιήσουμε το εναπομείνον δυναμικό. Και ή δυνατόν μέσω εκπαίδευσης να συντηρήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα ή και να αναβαθμίσουμε κάποια στοιχεία του δυναμικού τους.

Υπάρχουν σμήνη χωριών με εναπομείναντες ηλικιωμένους. Θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε μαζί τους, αυτοί να εκτρέφουν όρνιθες ελευθέρας βοσκής και εμείς να λειτουργήσουμε το κανάλι διάθεσης (π.χ. ένα φορτηγό θα πέρναγε περιοδικά και θα συνέλεγε τα προϊόντα για να τα φέρει σε παραγωγικές μονάδες ή σε εμπόρους κλπ.)

Πολλοί ηλικιωμένοι είναι μορφωμένοι και μπορούν να αξιοποιηθούν για τη δημιουργία περιεχομένου στο διαδίκτυο. Π.χ. 60 φυσικοί – εκπαιδευτικοί να παράγουν από ένα μάθημα φυσικής ο καθένας αλλά να είναι μικρά θαύματα! Διαδραστικά, με γραφικά, παραπομπές, ασκήσεις κλπ. Στη χώρα μας όλα τα σχεδόν τα έργα τέτοιου χαρακτήρα υστερούν των αγγλικών ιδιαίτερα. Δικαιολογημένα αφού δεν έχουμε τις απαραίτητες οικονομίες κλίμακος – ένα βιβλίο στα αγγλικά απευθύνεται σε 100άδες εκατομμύρια ενώ τα δικά μας σε μερικές χιλιάδες.  Οι μεγάλοι άνθρωποι έχουν τον χρόνο να κάνουν θαύματα.

Ο υπολογιστής υστερεί ακόμα στη μετάφραση. Οι άνθρωποί μας μπορούν να μεταφράσουν πολλά έργα ώστε να υφίσταται αξιόλογη βιβλιογραφία στα ελληνικά. Να δημιουργήσουν λεξικά όλων των γλωσσών. Να διδάξουν ελληνικά δωρεάν μέσα από το διαδίκτυο σε παγκόσμια κλίμακα.

Πρέπει να σκεφτείτε τα επιχειρηματικά μοντέλα – πιο απλά, πως να δημιουργήσετε κερδοφόρες και συμφέρουσες για όλους δραστηριότητες – και να αναλάβετε πρωτοβουλίες. Ένα παράπλευρο καλό είναι ότι και οι ίδιοι θα είστε πιο έτοιμοι για μια μακροβιότερη και καλύτερη ζωή!

Θα επανέλθω με ευκαιρίες σε άλλους τομείς. Αυτός όμως είναι ο πιο ευαίσθητος.

Σκεφτείτε αλλιώς. Και διαδώστε το.

ΑΣΕΠ: Όταν ο παπάς ευλογάει τα γένια του

Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού. Ένας βαρύγδουπος τίτλος ανάλογος του μεγέθους της καταστροφής της χώρας που επέφεραν οι Πασοκιστανοί, γνήσιοι ή μη (ανάλογα με το αν ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ ή στις λοιπές δυνάμεις).

Πέθανε ο δημιουργός του, ο Πεπονής, και οι απίθανοι νεκρολόγησαν επί του «μεγάλου» έργου του. Κανάλια, συμπολίτευση, αντιπολίτευση, όλοι οι νεκροθάφτες της πατρίδας.

Δημιούργησαν οι απίθανοι τον αδιάβλητο τρόπο εισαγωγής στο δημόσιο. Θα περίμενε κανείς από ένα σοσιαλιστικό σύστημα να προέβαινε στην επέκταση αυτού του θεσμού και στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί εκεί σύντροφοι επιτρέπετε να επικρατεί η μεροληψία; Πως αφήσατε τον κάθε επιχειρηματία να βάζει τους δικούς του «μέσα»; Αυτά τα παράλογα πράγματα ούτε στο Αμερικανιστάν δεν γίνονται, στη χώρα του υπαρκτού καπιταλισμού!

Η δημιουργία του ΑΣΕΠ καταδεικνύει για μια φορά ακόμα τον αμοραλισμό και των ακαδημαϊκών. Αδιαμαρτύρητα δέχτηκαν ότι τα πανεπιστήμια δεν είναι αξιοκρατικά και η βαθμολόγηση των φοιτητών υπάρχει για να υπάρχει. Διαφορετικά, γιατί να μην επιλέγονταν για το δημόσιο όσοι είχαν τους μεγαλύτερους βαθμούς; Μια γελοιότητα παρόμοια της διαδικασίας ΑΣΕΠ αλλά που τουλάχιστον δεν ακυρώνει την αξιολόγηση των φοιτητών από τα πανεπιστήμια.

Ένας εργαζόμενος οποιοδήποτε οργανισμού, θα πρέπει πέραν των τυπικών προσόντων να ταιριάζει στην κουλτούρα του οργανισμού, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να έχει φιλοδοξίες και τη δημιουργική φαντασία για να συνεισφέρει στην επιβίωση και ανάπτυξη του οργανισμού.  Τουλάχιστον. Εκτίμηση τέτοιων ιδιοτήτων γίνεται μόνο μέσα από προσωπική επαφή. Δεν πιστεύω οι πολυεθνικές να είναι τόσο αφελείς που να έχουν τμήματα επιλογής ανθρωπίνου δυναμικού για τα μάτια του κόσμου.

Το ΑΣΕΠ αδιαφορεί για όλα αυτά. Και πράγματι, γιατί να απαιτούνται όλα αυτά σε ένα δημόσιο υπάλληλο; Υπάρχει πρόβλημα ανταγωνισμού και επιβίωσης των δημοσίων οργανισμών;

Αλλά η ζωή δεν είπε την τελευταία της λέξη. Και ναι, υπάρχει πρόβλημα στον υπαρκτό καπιταλισμό. Στην υπαρκτή δημοκρατία. (Ο υπαρκτός σοσιαλισμός μας τελείωσε αφήνοντας πίσω του νεκρές χώρες, χωρίς ταυτότητα, χωρίς μέλλον).

Τι πρέπει να γίνεται αντί ΑΣΕΠ; Να έχουμε το ελάχιστο κράτος και ελεύθερη την αγορά εργασίας. Εκτιμώ ότι σε ελεύθερη αγορά εργασίας, ένας πρωτοδιοριζόμενος δημόσιος υπάλληλος δε θα αμείβετο με περισσότερα των 400 ευρώ. Σε αυτή την τιμή θα ήταν ίση η προσφορά με τη ζήτηση για το δημόσιο. Θα ρωτήσετε αν ζει κάποιος με αυτά τα χρήματα. Ζει. Ελεεινά. Αλλά και ανάλογα με αυτά που προσφέρει και τους κινδύνους που αναλαμβάνει (να εξαιρέσουμε τα σώματα ασφαλείας κλπ).  Αν οι δημόσιοι υπάλληλοι έπαιρναν 400 ευρώ, οι ιδιωτικοί θα έπαιρναν 1000. Ας πήγαιναν στον ιδιωτικό τομέα... Και βέβαια μη ξεχνάτε ότι πιστεύω στην ισοκατανομή των πόρων (δες σχετικό άρθρο) που θα πρόσθεταν τουλάχιστον άλλα 400 ευρώ σε κάθε Έλληνα από την πρώτη ημέρα γεννήσεώς του. Εμείς δεν κάνουμε σοσιαλισμό με δανεικά. Ότι έχουμε, αυτά μοιράζουμε Πασοκιστανοί! Και αιτιολογημένα και χωρίς να προκαλούμε στρεβλώσεις.

Ποιος θα προστατεύει τους εργαζόμενους από τους εργοδότες. Η υπερδημοκρατία αυτόματα. Οι εργοδότες στην υπερδημοκρατία ψηφίζονται! Άντε που γεμίσαμε εργατολόγους και συνδικαλιστές, κηφήνες και παράσιτα που μας προστατεύουν. Ωραία κοινωνία φτιάξαμε!

Πολίτες, σκεφτείτε αλλοιώς. Και διαδώστε το!

ATA (Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή): μια απόδειξη ότι ηγεσίες και λαός στερούνται στοιχειωδών ικανοτήτων κατανόησης της πραγματικότητας.

1981 και μαζί με τον «εκδημοκρατισμό» και το «σοσιαλισμό» ο Ανδρέας μας έφερε και την ΑΤΑ. Οι μισθωτοί πλέον θα προστατεύονταν από τον πληθωρισμό αφού μέσω αυτού του μηχανισμού στις αμοιβές τους θα επροστίθετο οι αυξήσεις του τιμαρίθμου (αν είχαμε μειώσεις θα αφαιρούντο; Αχ, αυτές οι ασυμμετρίες, μου θυμίζουν Μάρξ).

Υποθέστε ότι τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου «έπεφταν» στο μισό. Σαφώς θα είχαμε μια δραματική αύξηση των τιμών του πετρελαίου. Αυτή θα επιδρούσε σε όλους τους τομείς της οικονομίας ανάλογα με τη συμβολή του πετρελαίου στον καθένα. Το επίπεδο των τιμών, ο τιμάριθμος θα ανέβαινε σημαντικά. Αλλά κανένα πρόβλημα στην εκπασοκισμένη Ελλάδα (και στον κόσμο δηλαδή, ο αμοραλισμός δεν είναι αποκλειστικό μας προνόμιο). Οι μισθωτοί και εργαζόμενοι θα επροστατεύοντο από την ΑΤΑ: αυτόματα η ποσοστιαία μεταβολή του τιμαρίθμου θα οδηγούσε σε αντίστοιχη αύξηση των αποδοχών τους διατηρώντας τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ μισθό τους σταθερό.

Όταν τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου μειώνονται, αυτό σημαίνει ότι το κατά κεφαλήν απόθεμα μειώνεται, ότι κατά μέσο όρο όλοι γινόμαστε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ «πτωχότεροι» (με τις υποθέσεις ότι οι τεχνολογίες δεν αλλάζουν ιδιαίτερα ώστε να υποκαταστήσουμε την παραγωγή ενέργειας μέσω άλλων τρόπων κλπ).  

Πως εμείς στη χώρα θα καταφέρναμε να διατηρούμε την ίδια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αγοραστική δύναμη για τους μισθωτούς ενώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θα γινόμασταν κατά μέσο όρο πτωχότεροι; Για να μένουν κάποιοι στα ίδια επίπεδα σημαίνει ότι οι υπόλοιποι θα εγίνοντο πολύ πτωχότεροι. Ποιοί; Το κεφάλαιο; Μήπως τα κέρδη θα μειώνονταν για να «απορροφηθεί» η αύξηση των τιμών του πετρελαίου; Και ποιός σας είπε ότι αναλαμβάνεται επιχειρηματική δράση αν τα αναμενόμενα κέρδη είναι «μικρά»;

Η αύξηση των κόστους εργασίας θα έφερνε αύξηση του κόστους παραγωγής και θα είχαμε αλλεπάλληλες πληθωριστικές πιέσεις. Η επιλογή των ηγεσιών είναι «όχι πληθωρισμός» και θα προέβαιναν σε αύξηση των επιτοκίων. Ήτοι μείωση της ρευστότητας, της κατανάλωσης και αύξηση της ανεργίας.

Δε θα προχωρήσω στην ανάλυση. Και δε χρειάζεται μια αύξηση των τιμών του πετρελαίου και δη πολύ μεγάλη για να δειχτεί η ουτοπία της ΑΤΑ. Η ΑΤΑ και όλα τα «καλά» που προσέφεραν οι πολιτικοί τόσα χρόνια επιβίωσαν τη βοηθεία των δανεικών. Και έχει δίκιο ο Πάγκαλος που λέει ότι «μαζί τα φάγαμε».

Υπουργός οικονομικών τότε ήταν ο Δρετάκης, ακαδημαϊκός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ. Και είναι ένας από τους λόγους που η ΑΣΟΕΕ (νυν ΟΠΑ) πρέπει να «κλείσει». Και όλο το συνάφι των οικονομολόγων να εξοριστεί. Γιατί ενώ η οικονομική επιστήμη στερείται ικανών εργαλείων και θεωριών, οι υπηρέτες της δεν κάνουν χρήση καν αυτών των αφελών λογικών που προσφέρει. Και πολλοί εκ του αμοραλισμού τους.

Αν ο κύριος Παπανδρέου και οι λύσεις του δεν καταγραφούν ως  μειάσματα στην Ιστορία, η τελευταία θα πρέπει να σταματήσει να αποτελεί επιστήμη.

Έχουμε μπει σε παγκόσμια κρίση η οποία ήταν αναπόφευκτη γιατί είναι συστημική. Η νεωτερική δημοκρατία έφτασε στο φυσικό αδίεξοδό της. Μαζί η πολιτική και η οικονομία. Η δημοκρατία πέθανε στην Ελλάδα (και στον κόσμο) την εποχή του Περικλέους. Την ανέστησαν για να κυβερνήσουν οι διαχειριστές της.

Αλλά εμείς έχουμε προτάσεις. Μόνο προτάσεις!

Greece: Business as usual

Και πήραμε την επιμήκυνση. Και πήραμε ανάσα.
Δώσανε στο "δανειομανή" τη δόση του. Τι καλά!
Σύντροφοι δε χρειάζεται να είσαι ειδικός για να βλέπεις πως πάνε τα πράγματα. Ανοίγεις την τηλεόραση. Όλα τα κανάλια εδώ (220 συνολικά, 1300 ραδιόφωνα, 5.500 περιοδικά και εφημερίδες). Και μαζί όλες οι γνωστές μούρες. Δεν αλλάζει τίποτα. Πως συντηρούνται τώρα όλα αυτά;
Η ανομία ως συνήθως. Το κάθε συνάφι που έχει ένα ικανό αριθμό ατόμων κλείνει ότι θέλει. Δεν έχουν και φαντασία. Βρε τις τουαλέτες κλείστε, να χεστούμε όλοι πάνω μας.
Ελλάδα: μια χώρα σκλαβωμένη στο λαό της. Στον εκπασοκισμένο, δημοκρατικό λαό της. Να μη ξεχνιόμαστε.
Άσε την τηλεόραση. Μια βόλτα στο Λυκαβηττό. Ή το πανόραμα που αντικρύζεις όταν βγαίνεις από κάθε πόλη, στην έξοδό της. Λες και κάτι υπέργειο τέρας έχεζε τσιμέντο! Και πινακίδες όλων των λογιών.
Και το πρόβλημα της ημέρας για τον κεφτέ:
Λοιπόν κεφτέ, μια πουτάνα δουλεύει μια ώρα την ημέρα και βγάζει 2000 ευρώ το μήνα και ως ευσυνείδητος κυρία τα δηλώνει. Ένας 8ωρος εργαζόμενος βγάζει και αυτός 2000 το μήνα. Αυτοί οι δύο πρέπει να πληρώνουν τον ίδιο φόρο; Τι λέει η δημοκρατία σου; Για να μη σε επηρεάζει το επάγγελμα όπου πουτάνα βάλε ότι θες, ζωγράφος ας πούμε, ή γλύφτης (όχι εσύ κεφτέ, άλλος γλύφτης!).
Καλή συνέχεια!

Υπερπληθυσμός: ένα παραγκωνισμένο πρόβλημα

Οι πολιτικοί ταγοί, υπό οιοδήποτε καθεστώς, έχουν αποτύχει στο να δώσουν λύση και στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού.
Εκεί που ενέργησαν πιο δραστικά, στην ανατολική Ασία και κυρίως στην Κίνα, με τον κανόνα του ενός παιδιού ανά οικογένεια, κατόρθωσαν το αδιανότητο: 160.000.000 άνδρες "περισσεύουν" (κατ' αυτό το μέγεθος υπερβαίνουν τον αριθμό των γυναικών) αυτή τη στιγμή σε αυτή την περιοχή και κάνουν την πορνεία να φαίνεται ευλογία!
Φυσικά ο Μάο διατηρούσε μερικές δεκάδες γυναίκες για τον εαυτό του. Και να σας θυμίσω και πάλι ότι αυτό που παίζει σημασία στην επικράτηση μιας δίκαιας κοινωνίας είναι η κοινωνική ισχύς και όχι το χρήμα (το χρήμα αποτελεί μια συνιστώσα). Και να εκφράσω την απέχθειά μου σε όλα τα σύγχρονα είδωλα - ηγέτες - τέρατα. Να τους χαίρεστε!
Τον υπερπληθυσμό δεν τον θεωρώ απλά πρόβλημα. Το θεωρώ προσβολή του ανθρώπου (;) προς τη φύση, ανήθικη κατάσταση. Δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα του "ανωτέρου" είδους να εκτοπίζει τα υπόλοιπα. Ελπίζω όταν συναντήσουμε κάτι πιο "ανώτερο" να συμμερίζεται τη δική μου θέση!
Μια λεπτή διάσταση του προβλήματος είναι η ασυμμετρία κατανομής του. Αυτή έχει σαν αποτέλεσμα την "εκτόπιση" λαών σαν τον δικό μας που χαρακτηρίζεται από υπογεννητικότητα. Αλλά και γενικότερα των "δυτικών" λαών.
Θεωρώ γενοκτονική την μη αναφορά αυτής της ασύμμετρης απειλής που είναι πολλαπλάσιας έντασης της τρομοκρατίας. Επιθυμώ δε την επιβολή ακόμα και πολεμικών κυρώσεων στα κράτη που δε θα σταματήσουν την περαιτέρω μεγέθυνση του πληθυσμού τους. Είμαστε αρκετοί πια πάνω στον πλανήτη. Και δεν είναι ανάγκη να "σκουρύνουμε". (Ούτε και να γίνουμε πιο άσπροι κεφτέ. Κεφτέ, είδες τι πάθαμε που δεν έχουμε τόσους πολλούς πολέμους όπως παλιά. Η πόλεμοι έφυγαν, η δημοκρατία έμεινε, είδες κεφτέ, τα καλά μένουν).
Τώρα, επικρατώντας μια τέτοια λογική, πρέπει να δούμε "πόσο και τι θα γεννάμε".
Έχει υποστηριχτεί ότι αν κάθε οικογένεια κάνει δυό παιδιά, ο πληθυσμός θα παραμένει σταθερός. Έτσι ένα αμερικάνικο ούφο (Τέρνερ) υποστηρίζει αυτόν σα κανόνα.
Γιατί είναι μια κακή λύση; Απαντήστε το!
Βέβαια η υπερδημοκρατία έχει τη δική της λύση.
Ποιά; Βρείτε την!
Αλήθεια τι απαντούν τα κόμματά σας; (Κεφτέ, εδώ σε θέλω).
Προκαλώ οποιοδήποτε να απαντήσει. Αν γνωρίζετε το Βενιζέλο ή τον Τσίπρα, σας παρακαλώ, θέσατε το πρόβλημα να ξεστραβωθούμε (ή να καταλάβετε ποιά βλακόμουτρα ακολουθείτε;).
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στο Ελλαδιστάν δείχνουν ότι το ποσοστό αποχής είναι μόνο 32%. Δε συμφωνώ με την αποχή. Ιδιαίτερα επιλέον θαυμάζω την καρτερία αυτού του "ανώτερου" λαού στους επαγγελματίες βασανιστές του.
Στην υγειά σας.
Ο.Δ.
Υ.Γ. Αν μερικοί θίγεστε από το "ιστάν" σα κατάληξη στο "Ελλάδ", απλά να γνωρίζετε ότι δεν ασκώ διακριτική πολιτική εις βάρος της πατρίδας μας. Δε θεωρώ το Γερμανιστάν ή το Αμερικανιστάν κάτι ανώτερο. Όλοι "ισταν" είμαστε. Μερικά ξεκινούν και από "ισταν" π.χ. ιστανμπουλ!!!